Een emo-dekentje.

Als er iets is wat ik niet kan, dan is het wel weggooien. Dus de dagen dat ik een opruimwoede voel opkomen, laat ik dat geschieden, en rij dan zo snel mogelijk naar de kringloopwinkel, om daar dingen in te leveren ( en soms met andere dingen terug te komen, maar dat geheel terzijde ). Als dat dan eens gebeurt, ben ik ontzettend trots op mezelf en blij. Uiteraard.

Zo had ik flanellen pyjama's . Versleten tot op de draad, niet meer fris te krijgen, eigenlijk een beetje te veel gewassen. Maar weggooien, neen, dat kan niet. Want ze hebben alledrie een emotionele waarde. Tja, ik ben nu eenmaal een emokip ... 

Ze liggen al een jaar of twee in de stofjeskast, te wachten op een nieuw leven. En veel plaats in te nemen. En zo'n halfjaar geleden wist ik het . Ik zou er een dekentje van maken. Lekker zacht, lekker warm, en lekker emotioneel ... 

Vorige maand zette ik me eraan op een avondje hier . Allemaal stofjes van 10x10 cm. Meer dan twee uur was ik aan het knippen... 

 Ik wist dat ik nog "teddystof" in mijn eigenste stoffenspektakel had liggen. Ooit gekregen van iemand, denk ik. En naar de Veritas voor een paar meter paspel ...
Vorige woensdag begon ik te stikken, en gisterenavond werkte ik het af. Alle naden komen netjes overeen ( wat ik zelf wel mooi gedaan vind ) , en ik lette erop dat er geen twee ijsbeertjes naast elkaar kwamen.

En het resultaat ziet er heerlijk warm en gezellig uit!
Vanavond haak ik verder aan een sjaal en muts voor Ginneke. En niet onder een gewoon fleeceke van Ikea, maar wel onder heel veel herinneringen ...

Tussen de plooikes door.

Dertien jaar geleden kochten papa en ik een piepklein huisje. Lekker klein, niet te veel poetswerk. Ideaal om te starten. Een paar jaar later deden we grootse verbouwingen; we verdubbelden de benedenverdieping, en ook op het eerste verdiep kwam er een ruime kamer bij. En al die tijd droomden we ervan om het huis van de buurman ( hetzelfde huisje als dat van ons, maar in spiegelbeeld ) ooit bij te kopen. 

Toen die grootse verbouwingen wat verteerd waren, begon ik stiekem te dromen van een nieuwe keuken. Groter, dat kon niet. Maar wel ruimer, met meer berging. En lichter. 

En toen stierf onze buurman. Zijn kinderen waren blij dat wij kandidaat-kopers waren, en het werd allemaal geregeld. De plannen voor een nieuwe keuken staken we dan maar in de diepvries, want we hadden onze spaarcenten nodig voor onze andere verbouwingsplannen ( die redelijk groots waren ). 

Maar ik was die keuken zo beu, dat ik me er vorige zomer ( 2011 ) aanzette. Opfrissen, meer niet. 

We gingen van dit 

naar dit 

Het enige wat ik nog niet kon opfrissen, was één muur, omdat de bestaande radiator vervangen moest worden door een ander model.  Die muur bleef in het vuile geel, en er stond tijdelijk een open rek met allerlei spullen, en de verzorgingstafel. Zo'n rommel , dat ik er zelfs geen foto van heb.

Afgelopen zomer schilderde ik ook die laatste muur , en we zetten er nieuwe, strakke kastjes. En na 13 jaar een vaatwasser ( een vriend noemde dat ketterij ... ). 

De doorgang naar de berging bleef heel lang een gat in de muur, maar enkele weken geleden werd er werk gemaakt van een deur. Die ik afgelopen weekend schilderde. De omkadering alleszins, want de deur zelf moet platliggen om te schilderen, dus dat doen we pas als het terug wat warmer wordt. 

Het gat naar de berging, rechts naast de twee deuren , en een stukje van het rommelschap.

Een deur, jawel ... en kastjes ... 

Donderdag reed ik naar Ikea voor de schappen boven de kasten ...

Dju, de plintjes onder de kasten nog vergeten te plaatsen ...

En na 13 jaar werd ook het ballonnetje vervangen door dingen die de naam "verlichting" waard zijn. Twee boven het nieuwe werkblad, twee boven de eettafel.

Hier nog voordat de deur erin stond en de schapjes hun plekje kregen.

En op die schapjes ... plaats voor leuke hebbedingen ...

Mijn beste maatje in de keuken ... 

Heerlijk vleugje retro ... 

De schoolkoekendozen

En een klein probeerseltje ; een pompoenpit schiet en groeit gelijk zot in potgrond waar eerst een orchidee in stond! 

Het enige wat nog niet naar m'n goesting is, is de vloer. Maar ooit, als deze verbouwingen helemaal vergeten zijn, zal ik toch een helemaal nieuwe keuken krijgen. Vloer incluis.  Als ik tegen dan niet in een ouderlingentehuis zit ... 

PlanB-jurkje

In deze winkel vind ik wel dikwijls mijn goesting. Zowel voor de meisjes als voor mezelf en papatje. Ik spring er dan ook geregeld binnen. En het fijne is dat de meisjes er wel graag mee naartoegaan, omdat ze daar hun amusement hebben. Iedereen content, niet?

Nu waren we daar een tijdje geleden, en ik zag er een prachtig jurkje. Beetje retrostijl, in van dat prachtige koningsblauw. Ginneke was er op slag verliefd op, maar het was er niet meer in haar maat. Op naar de andere vestiging in de buurt, en een superlief dametje zocht op in de computer waar het kleedje nog in de juiste maat beschikbaar was. Nergens ... overal uitverkocht ... Ontgoocheling alom. En ik hoorde mezelf zeggen " Ginneke, niet erg, mama maakt dat voor jou!". En zoiets vergeet ze niet natuurlijk. 

Ik dacht nog de perfecte stof in de kast te hebben liggen, een blauwe tricot. Maar hij bleek wel heel dun, te dun voor de winter. 

Ik ging samen met Ginneke blauwe stof zoeken, maar de winkels hier in de buurt zijn beperkt. Niks gevonden. Over naar plan B : het kleedje in het rood maken. Van een "naaivriendinnetje" hoorde ik dat ze in deze ketens gelijkaardige kleedjes verkopen. En de tweede helft van plan B was dan ook het gelijkende kleedje in het blauw kopen. 

Ik nam mijn bijna-versleten-door-veelvuldig-gebruik A-lijntje, knipte het door, maakte twee stolpplooitjes vooraan en achteraan in de rok, maakte in het bovenstuk zo'n naad die heel retro aandoet ( jammer genoeg niet te zien op de foto ) , en overdacht de paspeltjes. De zakjes moesten en zouden erop omen, want dat bleek wel het mooiste stukje van het kleedje voor haar. En het leukste, want iedereen zou denken dat het echte zakjes zijn ! Wat kan dat kind toch pret hebben met zo'n dingen! 

Ik denk wel dat het nog een opstrijkbeurt kan gebruiken, dan komen de plooikes beter uit. Maar ze kon niet wachten om haar nieuwe kleedje aan te doen. 

En ik ga op zoek naar een mooie groene kousenbroek. Om wat contrast te geven. 

En als ik ergens mooie blauwe stof vind, maak ik het in een zomerversie. Met rode paspeltjes. 

Stempels

Toen een collega deze stempel op m'n blog zag verschijnen, stuurde ze me een mailtje. Ze wou dat ook leren. En omdat we samen al een paar gezellige haakavonden gehad hebben, wou ze dat graag bij mij komen leren. Geen probleem, ik wou het wel uitleggen, dan zou ik zelf ook nog eens een stempel maken. En we bestelden een starterssetje. Haar stempeltjes nam ze uiteraard mee naar huis ( een cupcake en een naamstempel voor haar petekindje ), en ik maakte deze. 

Dit is wel de tweede versie, want de eerste vergat ik in spiegelbeeld te zetten ... De collega nam er een afdruk van mee naar huis om in haar doos te steken. Zou ze er zeker aan denken om in spiegelschrift te schrijven ... 

Daarna maakte ik ook nog een paddenstoeltje. Die zal ik goed moeten wegsteken, want Ginneke vond hem heel mooi. 

Een heel fijne, leuke namiddag! Ondertussen speelde Ginneke urenlang met de plasticine, een heerlijke knoeiboel! Een stevige klus om dat op te kuisen, maar ze heeft ervan genoten. En wij van de rust ...

't Is roos met kikkers op ...

Ik was het een beetje vergeten, dat ik dit nog niet blogde. Tot ik het gisteren tijdens het strijken tegenkwam. 

Een heel, heel simpel t-shirtje. Met aangeknipte, korte mouwkes. Niks patroontje, gewoon een mooi passend t-shirtje op de stof gelegd en errond getekend. En eigenlijk had ik het voor de kleinste gemaakt. Maar tijdens de eerste strijkbeurt zag ik dat de halsbies niet overal mooi vastzat. En mijn naald van de overlock is gebroken, nieuwe zijn onderweg. Dus ... snel met de hand dat halske bijwerken ... 

En toen ik dat aan het doen was, passeerde Lieke. Ze was dolenthousiast. " Voor wie is dat?" vroeg ze. Ik zag zware teleurstelling in haar oogjes toen het voor de zus bleek te zijn. Dus paste ik het haar, en jawel, het zit als gegoten. Zo content, het kind! 

Een tikkeltje verlegen ... 

En lekker stoer !

Stof : Kapellen

Raglan met bloemen.

Het ligt hier al een hele tijd klaar, al gedragen, gewassen, gestreken, en terug in de kast.

Sinds ik een overlock kreeg, probeer ik die graag uit ( maar één van de naalden brak, en uiteraard was dat geen standaard naald, dus staat hij even op non-actief ).

Een raglan-t-shirt uit de zomer-Ottobre. Een beetje zoals deze, maar de mouwen zijn voor Lieke wel heel breed. Misschien pas ik die volgende keer wat aan.

Het stofje kocht ik in Kapellen, en was een beetje bang voor haar reactie. Maar ze vond het supermooi. Oef ...... De oranje broek koos ze afgelopen  zomer zelf, in een winkel in Frankrijk. Lekker fleurige combinatie, niet? 

Aan de foto te zien was het nog vroeg ...

The party goes on ...

Want verjaren doe je maar één keer per jaar, dus doe je het ineens goed ...

Zaterdag feestje met de kindjes van de klas. Lekker druk, maar leuk. Heel leuk. Vooral voor de jarige dan ...

Deze laatste had haar bestelling klaar ; met het feestje van Lieke had ze deze nep-ijsjes gezien en geproefd, en ze wou haar vriendinnetjes ook wel foppen. 

Natuurlijk wou ik nog iets maken, en ik waagde me hieraan. Prachtig resultaat vind ik het zelf. 

Ziet er geweldig uit, maar op Pinterest krijg je er natuurlijk geen praktische tips bij. Want hoe snij je zoiets? Waar begin je? Tja, bij de kinderen gaat het er alleen over dat ze taart hebben gegeten, en zelfs met chocola, en met smarties!
Nadien ziet het er zo uit ...

En als je ze nog tot 's anderendaags laat staan, vallen er af en toe wat Leo's flauw ... en hoor je wat smarties vallen ... 
Ik moet zeggen, het was een voltreffer! Veel werk, maar mooi om te zien, en lekker om te snoepen! 
En nu ... ben ik een klein jaartje verlost van feestjes met een nest kindertjes. Oef , hèhè, ...
En ik wil ook even vermelden, dat mijn respect voor kleuterjuffen weer enorm is gestegen!