Lieke is bijna jarig ...

... toch in de klas. Ze verjaart in de zomervakantie, en daarom wordt haar verjaardag volgende week in de klas gevierd. De juffen vroegen de laatste tijd uitdrukkelijk om geen uitdeelcadeautjes meer mee te brengen ( meestal waren dat zakjes met "vettige snoep" ). Wie echt iets wou geven, mocht altijd een klascadeautje geven. Ik stelde voor om poppekleedjes te maken, en de juf vond dat een heel leuk idee. Dus kwam er een pop mee naar huis, de doos met overschotjes werd uit de kast gehaald, en ik begon te meten, tekenen en naaien.

Een rokje met elastiek in de taille , het t-shirtje is pure recyclage. Ik nam een t-shirtje van de meisjes, waar op de mouwen vlekken waren. De halsuitsnijding behield ik, alsook de drukknoopjes op één schouder. Daardoor kunnen ze het gemakkelijk aan en uit doen, zonder te moeten wringen aan de armpjes. Voor de rest hetzelfde principe als het snel-klaar-slaapkleedje van Lieke. De mouwkes en onderkant werden gewoon met een zigzag afgewerkt, maar het is best wel netjes en mooi.

Dan een eenvoudig A-lijntje ( patroontje tekende ik zelf ), met op de rug een heel lange sluiting, ook om gemakkelijk aan en uit te kunnen doen. Ik maakte het jurkje omkeerbaar. Dat zorgde voor heel wat geknoei ; op een gegeven moment had ik panden aan elkaar gezet, maar leek het eerder op een salopetje en had ik nog panden over ... Maar uiteindelijk toch mooi gelukt ... Ook hier alles netjes afgewerkt met een zigzagsteek. Om echt zomekes te leggen, vond ik het te petieterig ...

Toen het popje mee naar huis kwam om te meten en te passen, had het een afschuwelijk lelijk, gebreid onderbroekje aan. Dat kon ik zo niet laten ...

Het is een pampermodelletje, met klittenband te sluiten. Uiteraard twee exemplaren gemaakt, voor in geval van accidentje ... 

En dan ook nog een muts en een sjaal, voor de barre wintermaanden ...

Het mutsje was gewoon een klein model van mijn wintermutsen , en het sjaaltje is eigenlijk de basis van een roos uit dit boek.

Alles ligt klaar, volgend weekend bakken we samen cakejes om op te smullen in de klas, en dan kan het feestje beginnen!

Zoet, zoeter, zoetst ...

Lente, bijna zomer ... dat betekent hier : confituur maken!

Vorige jaren maakte ik op het einde van het schooljaar potjes confituur om aan de juffen te geven. Ik sta zelf in het onderwijs, en weet hoe fijn het is, als ouders op één of andere manier hun appreciatie uiten. Bij mij is het dan ook traditie om de juffen voor de kerst- , paas- en zomervakantie iets te geven. Liefst iets zelfgemaakt. En het fijne aan confituur is dat je het kan opeten, en dus geen stockageplaats vergt ( lees : soms krijg je rommel en weet je niet waar die rommel te laten ...  klinkt ondankbaar, ik weet het ... ).
De eerste lading is gemaakt, het eerste potje van die lading is reeds uitgedeeld. Morgen volgt de tweede lading, en volgende week hoop ik aardbeitjes op de kop te kunnen tikken, om daar ook wat potjes mee te vullen.
En zo heb ik een voorraadje om uit te delen. Als ik ergens op bezoek ga, of als ik van iemand iets geleend heb, en het terugbreng. Altijd fijn om te geven, zo'n lekker potje zoet ...

Mislukt?

Al een hele tijd heb ik hier een Japans boekje, en de broeken die ik eruit maakte, waren een groot succes. En dus waagde ik me ook een een rokje. Zo eentje met stroken, en vanboven een rekker. Stofjes had ik nog liggen, en eindelijk kwam het er dan van om de geknipte delen aneen te zetten. Maar ik twijfelde al van bij het begin. Toen ik de patroondelen begon over te zetten, viel het al op dat het veel te breed zou worden. ( ook hier las ik over dikke Japannertjes en dunnen Belgskes ). Oké, het moet gerimpeld worden, maar het moet ook nog doenbaar zijn ... Dus maakte ik elke strook al ongeveer 14 cm smaller dan het patroon aangaf.
Ik tekende het patroon op Ginneke haar maat, maar toen de rok klaar was, zag ik al snel dat het eentje voor Lieke zou worden. En na het passen bleek dat ik een heel grote zoom zou moeten leggen. En in de bovenste pand stikte ik een stukje dubbel, om hem in te korten ...
Met als resultaat ...

Een nogal slonzig zicht, vind ik zelf. Ik ga het een keer wassen, en dan valt het misschien wat soepeler ... Of misschien ook niet, en dan zal het in de kast belanden tot volgend jaar, om dan misschien terug afgekeurd te worden ... wie weet ...
Misschien had ik toch de aangegeven breedte moeten nemen, en heel, heel, heel hard rimpelen? Of  misschien moet ik mijn kinderen wat meer vetmesten, zodat ze niet zo smallekes zijn?
Wie zal het zeggen ...

Bloemen en een schoon dozeke

Vorige week ging ik eens langs bij Talent in de Buurt. En daar kocht ik een schoon dozeken ( in blik eigenlijk )

Ik ben gewoon verliefd op dat tekeningske ...
Ik kocht het niet zomaar doelloos, neen, ik was eigenlijk op zoek naar een doosje om mijn haaknaalden in te stoppen. En wat een geluk, nu kunnen er zelfs wat bolletjes garen mee in ...

De laatste tijd was het nogal druk op school, en zat ik 's avonds wat langer te werken. Daardoor was het steeds te laat om mijn naaimachine nog boven te halen. Maar tv kijken, daar word ik zo onrustig van ... dus haalde ik terug mijn haakgerief tevoorschijn. Een tijdje gelden kreeg ik van twee lieve dametjes , die hier eens een avondje waren komen haken, een leuk boek cadeau : 100 bloemen om te haken en te breien. Ik probeerde de afgelopen dagen een patroontje uit. Eerst in één kleur, het laatste exemplaar in twee kleuren. Ik leerde heel wat bij, en stelde mezelf niet tevreden met half-goed-werk. Neen, ik begon meer dan eens opnieuw, en las meermaals de instructies ... Ondertussen kan ik zonder probleem clusters haken ...

Op naar het volgende modelletje! ( en naar een bestemming voor alle bloemetjes die ik reeds haakte - iemand een ideetje wat ik ermee kan doen? )



Bosklassen

Lieke gaat maandag op bosklassen. Eén nachtje ergens anders slapen. Al van de eerste september kijkt ze ernaar uit. En nu is het echt wel aftellen.
Het was altijd spannend, ze kon niet wachten. Tot vorige week, op een avond, toen ze al eventjes in haar bedje lag. Ik hoorde stil gesnik ... en toen barstte ze in tranen uit. "Ik wil niet een nachtje weg van jullie! Ik wil in mijn eigen bedje!". Na heel wat troostwerk en geknuffel kwam het eruit ; ze gaan op indianenkamp, en daar lopen bizons rond. Ocharme, zo bang was ze. Gelukkig kon ik haar snel overtuigen dat dat allemaal maar alsof is. En de volgende dag was er weer een enthousiast indiaantje.
Afgelopen weekend begon ik dan al één en ander in orde te brengen ; slaapzak lenen, wasgerief naamtekenen, en die dingen allemaal. En toen vond ik plots dat ze geen deftig slaapkleedje heeft ( ik krijg ze toch niet meer gewassen en gestreken tegen het vertrek ). En zij slaapt hierthuis niet liever dan in haar ondergoed, daarom heeft ze er maar twee fatsoenlijke.
Dus haalde ik een oud t-shirt van papa uit de kast, en verknipte het. Ik behield het "kopgat" ( hoe heet zoiets eigenlijk? ) en de schoudernaden. Ik legde er een goed passend t-shirt op en tekende dat ruim over. Zoomkes in mouwen en onderaan, twee zijnaden stikken, en hopsakee, klaar! Zeer dankbaar werkje ...

Een vuillinnenzak moet ze uiteraard ook mee. En ik heb er hier wel liggen ( mijn eerste stiksels namelijk ), maar ik heb de laatste tijd zoveel naaikriebels, dat ik er één speciaal voor haar wou maken. Temeer omdat ze het stofje dat ik in de kringloopwinkel kocht, zoooooooooooo mooi vond.
Geen foto van de zak, vergeten te trekken. Maar ze vindt hem wel heel mooi. Ik kreeg spontaan een lieve, warme knuffel!

ugh !

vriend

boos

Ze is er helemaal klaar voor, mijn indiaantje!
En nu ga ik nog een keer proberen mijn choco te redden ... hij kabbelt verschrikkelijk ... help!


Voor Ayco

Zaterdag zijn we uitgenodigd bij vrienden. En natuurlijk wil ik daar niet met lege handen aankomen. Ze hebben een dochtertje, Ayco, een pracht van een meisje. Ons meisjes zijn helemaal weg van haar. Het is dan ook geen gewoon meisje. Eigenlijk is het een zorgenkindje, maar vooral een knuffelkindje. Zo mooi lachen dat ze kan ...
En speciaal voor dat lieve meisje wilde ik iets zelf maken. Ik weet dat haar mama heel goed kan haken, dus met een zelfgemaakt kleedje zal ze ( hopelijk ) wel blij zijn.

Ik heb lang gedacht over het patroontje. En belandde uiteindelijk bij een eenvoudig A-lijntje.
Het moet gemakkelijk aan te doen zijn, de sluiting moet handig zijn ( dus gekozen voor twee knopen achteraan en geen rits - daar zouden haar haartjes te gemakklijk tussen kunnen zitten ) , en het moet een eenvoudig modelletje zijn. Geen wijd pofferig ding, want Ayco is heel "smallekes". Ik vroeg terloops eens naar haar kledingmaat, ze past meestal in een 110. Dus heb ik het kleedje op maat van Lieke gemaakt ; ook zij heeft van lengte een 110, maar is heel smallekes. Hopelijk zit het niet te ruim ...
Het stofje had ik al een tijdje liggen. Vind het heel mooi, maar voor ons meisjes misschien toch teveel wit ...
Tot ik het jurkje liet zien daarstraks. Ze vonden het alletwee prachtig, en waren beetje verontwaardigd dat het niet voor hen was ... Tot ze hoorden voor wie het wel is. Daar konden ze zich wel mee verzoenen. En met de belofte dat het voor één van hen is, als het Ayco niet past ...
Gisteren, tijdens het naaien, heb ik heel de avond met een glimlach op mijn gezicht, aan een mooi, lief meisje gedacht!

De Boutersemtas

Een tijdje geleden gooide ik het op een akkoordje met een vriendin. Zij had op een stoffenspektakel mooie stof gekocht ; een paarse en een groene variant. Als ik uit één van de twee lappen een tas voor haar maakte, mocht ik de andere lap hebben. Daar moest ik niet over nadenken ...

Als basis gebruikte ik het patroon van mijn Colruytzak, maar probeerde een iets elegantere versie te maken. Daarom geen zijpanden, wel diepte gecreëerd door een brede bodem. Geen grote opzetstukken aan de buitenkant , wel twee mooie zakjes met een stolpplooike.
Op de binnenkant zette ik wel een groot opzetstuk over de hele breedte van de zak, maar ik maakte er een verdeling in dmv biaislint. Dus alle kleine rommeltjes kunnen netjes in de kleinere vakjes.











Er was nog veel stof over. En ik had zin om nog iets extra te maken. Ik had eerder deze week ( maand? ) op andere blogs ritstasjes zien verschijnen die ik wel mooi vond.
Maar omdat mijn Engels niet al te best is, en ik geen idee heb van de lengte van een inch, begon ik te "gokken" naar de afmetingen. De foto's in de tutorial waren duidelijk genoeg, en uiteindelijk is het niet zo'n moeilijk modelletje.

Alleen jammer dat de stof nogal dik is, en dat ik de hoogte een beetje mis heb ingeschat. Ik had de bedoeling om op de binnenvoering twee kaarten-zakjes te zetten, maar dat is een beetje de mist ingegaan ( tenzij je ergens kaarten vindt die maar half zo hoog zijn als een gewone bankkaart ... ).
Al bij al wel een leuk resultaat, al is het maar om bijvoorbeeld wat potloodjes in te stoppen als de vriendin op stap gaat met haar dochtertje ...

De grote tas en het ritstasje gaan dit weekend richting Boutersem .... de Boutersemtas dus.
Hopelijk is de vriendin er blij mee!