Jackie in de lente

Anorakken vind ik per definitie niet mooi. Maar de dochters hebben er elk één, voor op de fiets. En voor als het zo echt koud is.
Maar dus ben ik heel blij met het betere weer. Niet alleen omdat het zonnetje zo'n deugd doet, maar ook omdat de meisjes dan eindelijk terug een mooie jas aankunnen.
Voor Lieke maakte ik twee winters geleden een Jackie in de winteruitvoering, maar na drie keer aandoen weigerde ze hem nog te dragen. Een stomme jas, volgens haar. Gelukkig is de kleine zus meer mamamaakt-minded en kan zij hem volgende winter aan.
Ik maakte voor de kleinste dan ook een zomerversie. Eigenlijk wilde ze een koningsblauwe , maar Bobby had niet het perfecte blauw. Dan wou ze graag groen. Ze koos de stof voor de buitenkant zelf. Om hem wat op te fleuren, zette ik er rode paspel tussen.

Rode knopen vooraan , en knoopsgatenfobie omzeild door litsen in te zetten ....

Ook achteraan rode paspel en knopen. Ik moest puzzelen om alle delen uit de stof te krijgen, en het lukte zelfs niet om de kraag twee keer uit de buitenstof te krijgen. Dus gebruikte ik de voeringstof voor de onderkraag.

Zakjes - ook met de voeringstof ; benieuwd wat we daar allemaal in gaan vinden binnenkort .... 

Deze keer vergat ik het labeltje eens niet .

De voering maakte ik van een heeeeeeerlijk zoet stofje dat ik vorig jaar bij Bobby kocht. Toen vond ik Ginneke al te groot voor een jurkje in de stof, maar toch moest ik er een metertje van hebben. Het moest gewoon. En kijk ... als voering is het perfect! En aangezien Ginneke het altijd warm heeft, en nooit haar jas dichtknoopt, kan het zeker! Het zal gezien worden!

En de achterkant nog eens ....

Op naar het volgende projectje ... 

Een Jackie voor Lieke

Op slag verliefd was ik op het patroon, toen het hier verscheen. Een paar keer hier, en nog op andere blogs.
Als het op jassen aankomt, ben ik nogal een moeilijke. Ik hou van wollen jassen, liefst een beetje gecentreerd. In mijn beginnersperiode in blogland maakte ik er al één, zonder patroon dan. Een pareltje, vond ik toen, en nog steeds. Ondertussen draagt Ginneke hem, en ik ben er nog steeds fier op. Dat geheel terzijde...
Toen las ik dat het patroon ooit te koop zou aangeboden worden. Als het perfect zou zijn.
Ik kon niet wachten. Ik kwam al een heerlijk wolleke tegen , met paars en blinkjes in. Dat kon ik niet laten liggen. Ik kocht het voordat ik het patroontje had. Fleece had ik nog liggen. En een restje voor de binnenkant van het zakje, dat zou ik ook nog wel vinden.
Oorspronkelijk wilde ik hem voor de kleinste hier in huis maken, maar ik bedacht me net dat dat een beetje overdreven zou zijn. Ze heeft een anorak ( niet mijn ding, zo'n anorak, maar in de winter op de fiets toch wel praktisch ) , en het pareltje van destijds, en nog een mooie "afdanker" van Lieke. Jassen genoeg dus.
En Lieke, die heeft alleen haar anorak. Zij valt dus in de prijzen nu.
Ik bestelde het patroon, maar gaf een fout mailadres door. Dedju, hoe dom kunt ge zijn. Ienemiene was echter heel vriendelijk, en stuurde het nogmaals door.
Alles werd geprint, en alle versies die ik op alle blogs kon vinden, werden bestudeerd. Paspeltjes, knopen, mouwbandjes, ... alles werd bewonderd en opgelijst. Om te komen tot mijn favoriete combinatie.
Ik hoopte in de kerstvakantie de jas klaar te hebben. Maar dat bleek te ambitieus. Dat is niet te wijten aan het patroon, of te moeilijk, nee. Gewoon te weinig tijd in de vakantie.
En toen was er de jaarlijkse skivakantie van mijn liefste wederhelft. Traditiegetrouw ga ik die zaterdag shoppen met vriendinnen en breng ik de avonden grotendeels naaiend door. Aha, Jackie zou moeten lukken.
Jammer genoeg kregen we toen slecht nieuws. Ayco, dat bijzondere meisje waar ik al een paar keer over schreef, is gestorven. Ik leefde even in een vreemde wereld. Man gaan skiën, ik hierthuis met de kindjes, de pijn van haar ouders voelend ... Telefoontjes hier en daar, tekstje schrijven voor de begrafenis, alles regelen om naar haar afscheid te kunnen gaan. Veel tijd om te naaien was er niet.
Tot na haar afscheid.
Ik had zo'n nood om even uit die harde, echte wereld te verdwijnen. En ik kroop in mijn eigen wereldje. Dat is mijn therapie, als ik het moeilijk heb. Ver weg van alles en iedereen .
De blinkjes in de stof deden me aan haar denken. Aan haar mooie, blinkende ogen. Aan de schitterende speldjes die ze steeds in haar prachtige blonde haren had.
Aan haar mooie, lieve snuitje.
Telkens ik de jas zie, denk ik aan haar.

Blinkjes ... ( als je heel goed ziet tenminste ) 

Lekker warme fleece als voering ... 

Gouden paspel , 

naamlabeltje ( onderaan )

en eigen label op de binnenzak 

( ik had per ongeluk de binnenkant van de zakjes in fleece geknipt, maar dat leek me niet zo'n goed idee. Gerecycleerd dan maar, in de zijnaad gestikt.

Binnenkant van de zakjes in het stofje van haar Lentefeestkleed 

Alsook het ophanglusje 

( dat ik lekker groot maakte, want die kapstokken op school kunnen vervelend dik zijn ... )

Achterkant, ook met gouden paspel afgewerkt ... 

blinkjes en gouden paspel ( ik moet dringend eens een fatsoenlijk fototoestel kopen ... )

Het patroon was heerlijk om te maken, de uitleg uitermate duidelijk, het resultaat meer dan bevredigend ! 

Ik heb al spijt dat mijn dametjes allebei nog een zomerjas in de kast hebben hangen, anders kon ik er binnenkort nog eentje maken. 

Misschien moet ik ze maar roze korrels bij het ontbijt geven , dan groeien ze uit hun vorige jas uit ...