Van babycadeautjes en zomerkleren ...

Net geen jaar is het geleden dat ik mijn laatste berichtje postte ... Ondertussen weinig genaaid, veel te weinig. Bitter weinig... Maar ja, het is nu zo. Andere dingen slorpten mijn tijd en energie op. En als er dan eens tijd was om te naaien, was er zeker geen tijd om het te posten.
Maar ik doe een inhaalmanoeuver.
Hier gaan we.
In het voorjaar waagde ik me toch, ondanks het gebrek aan naaitijd, aan een zeker-niet-snel-klaar-project. Een salopetje voor Ginneke. Ze weigert ondertussen broeken of kousenbroeken aan te doen, maar wou zo graag een salopet voor de zomer.

Aangezien Lieke alleen maar skinny broeken wil dragen, en zelfgemaakte kleren maar niks vindt, wordt er zelden voor haar genaaid.  Dus maakte ik nog een jurkje voor Ginneke. Weer zo eentje in een stofje vol verrassingen; ideaal om een saai momentje in de klas op te vullen ;-). Een onderwaterwereldjurkje ... 

Bovenstukje uit SVDHZ , mijn favoriet, nog steeds. En een smal rokje eronder. Want Ginneke houdt tegenwoordig van smalle rokjes. 

De halsuitsnijding is niet diep, daar hou ik wel van.... 

Voor de achterkant ging ik op zoek naar een snel-klaar-oplossing ; geen rits, dat is teveel gedoe. En een beetje bloot mag wel, want Ginneke ziet binnen de kortste keren mooi bruin ... Dat mag gezien worden! 

En toen was het juni, en moest Ginneke een spreekbeurt doen. En ik was zo ontzettend druk bezig met schoolwerk, en had zoveel stress, en werd zo onrustig vanbinnen, dat het hoge tijd was om nog eens achter de naaimachine te kruipen - mijn persoonlijke therapie. We koppelden het nuttige aan het aangename en visten het koalastofje dat al enkele weken in de kast lag te wachten, uit de stapel. Om er een snel t-shirt van te maken. Patroontje uit La Maison Victor ... 

Lieke is jarig in de zomervakantie, en het is traditie dat ze op het einde van het schooljaar (als ik helemaal over mijn toeren draai van de stress) trakteert én de juf een cadeautje geeft .... Dus moest dat ook afgelopen schooljaar zo zijn. Maar ik zette haar mee aan het werk! Ze koos voor haar hippe juf een zwart-wit-stofje om een tas van te maken. We kochten wat extra, zodat we twee exemplaren konden maken : eentje om te geven, eentje om te houden. 

Lieke stikte mee, ik genoot ervan om samen met haar aan de zakken te werken! 

En toen werd het zomer, en genoten we vooral van het buiten-zijn .... er werd niet veel genaaid. Tot eind augustus ; toen moest ik dringend beginnen aan geboortecadeautjes voor die vele boelekes die in de (verre) vriendenkring geboren werden ... Ik maakte pamperzakjes bijna aan de lopende band, in heel verschillende stofjes. 

Voor Babette .... 

Voor Lenn ...

Voor Nyka....

Voor Roos (ik merkte pas toen het af was dat de vogeltjes op hun kopje staan ... )

En deze vakantie zette ik me ook nog eens aan mijn machine. Voor nog meer geboortekleinigheidjes ...

Voor Lenn

en voor Thor ....

Want een zakje waar enkele pampertjes en een klein pakje natte doekjes inpassen, komt altijd van pas! 

Speeldekentje voor Nelle

Een gepast cadeautje maken voor een jonge mama die ook heel graag naait, is niet zo evident. Mijn collegaatje/rechterhandindeklas/vriendin kreeg de naaikriebels een jaar of twee geleden te pakken, en sindsdien is ze een even grote autodidact als ik zelf. Op het net vind je alles ...
Al enkele keren trokken we er samen op uit om stofjes te scoren. Zij de eerste keren heel bescheiden en verantwoord, maar die zelfbehaarsing is ze -denk ik- ondertussen al een beetje verloren.
De laatste keer dat we samen op jacht gingen, wisten we dat ze een meisje verwachtte. Ze kocht wat stofjes die misschien wel voor de doopsuiker konden gebruikt worden. Ik probeerde de stofjes in mijn geheugen op te slaan, om later het juiste stofje te kiezen om haar cadeautje te maken.
Maar dat laatste was niet zo evident. Elk cadeautje dat in mijn hoofd opkwam, stond ook op haar eigen to do-lijstje.
Dus moest ik een speurtocht op het net beginnen. Ik wou graag een cadeautje geven dat niet op enkele weken te klein zou zijn .... iets blijvends ...
Leve pinterest ... ik vond er een leuk idee voor een speeldeken. Eentje om op verplaatsing mee te nemen, en waar je een paar nuttige spullen in kan opbergen. En dat je gemakkelijk mee kan nemen, zonder dat het een halve achterbank in beslag neemt ...
Et voilà ...

Een uurtje heerlijk rondneuzen, voelen, bij elkaar passen, nog andere combinaties uitproberen, .... bij Madeline Stoffenmadam ( net voor de brand die daar plaatsvond ) leverde een mooie, sobere combinatie op. Donker aan de onderkant, die meestal op een vloer zal liggen en dus sneller vuil wordt. En roze aan de speelkant. Tussen de twee lagen voorzag ik nog een laag fleece. Voor de warmte en de zachtheid ... 

Heel de rand is eigenlijk bedoeld om kleine spullen op te bergen; enkele pampertjes, billendoekjes , knuffeltjes en speeltjes.

De binnenkant van de rand is in een okerkleurige stof. Oker komt ook terug in de stipjes op de roze stof. Maar de hele rand in oker vond ik nogal hard .... 

En kijk, zo ligt er een heerlijk klein meisje op te slapen .... 

Het begon met een pin op pinterest, daarna tekende ik zelf het patroon ;-)

De bedoeling was eigenlijk om een rond dekentje te maken, maar ik waste de stof voor (gelukkig!) en één van de stoffen kromp nogal stevig. Dus was een cirkel niet meer mogelijk (of ik moest een heel kleine cirkel maken) - het werd een ovaal ...

En opplooien doe je zo ... 

Klaar!

Voor een klein ukkiepukkietje

Mijn zus vroeg me in augustus een vlinderdekentje te maken voor een vriendin. Die zou in september bevallen, maar het moest niet per se voor de geboorte klaar zijn. Ik wou me laten inspreren door het geboortekaartje, maar de mini-preview die ik kreeg, was niet echt verhelderend. Tot zus zei dat de aanstaande mama houdt van feetjes en bloemetjes en zo van die romantische dingen. En het mocht ook wel heel roos zijn.
Dus ging ik op jacht, en in de herfstvakantie zette ik me eraan. Nu maakte ik al zoveel van die dekentjes, dat het een fluitje van een cent is geworden om het ineen te zetten. Ik weet al waar de moeilijke stukken zijn, dus ik ben helemaal voorbereid. Op minder dan een uur zat het ineen ( lag al langer geknipt klaar hoor! ). En moest ik nog een eigen kindje op mijn verlanglijstje hebben staan, dan had ik het dekentje gewoon gehouden ....

Zo zalig babyroos ... 

Ik wilde eigenlijk de grote versie maken, maar door te tetteren tijdens het knippen, knipte ik de buitenstof ondersteboven ... vloekvloek .... Ik had nog net genoeg overschot om een kleine versie in de juiste richting te knippen. Oef !

Nog zeker groot genoeg voor de eerste maanden! 

Slaap zacht, kleine Ulrike! 

Voor Martha

Ik "ken" twee mannen zo van die ruwe bolsters met heel blanke pit ...
En één van hen werd een tijdje geleden voor de tweede keer papa. Van Martha.
Met een paar vrienden wilden we graag een cadeautje geven, een kleine attentie, omdat zij onze vereniging zo'n warm hart toedragen.
We gingen te rade bij hun mama, de lieve Oma van kleine Martha. En die zei dat Martha heel blij zou zijn met iets zelfgemaakts. Eender wat.
Dus zou ik een paar zakjes maken. Maar het werd zomer, en de naaitijd werd stevig gereduceerd. En kleine Martha groeide, en werd groter, en de tijd verstreek. En toen vond ik dat ik me er niet meer vanaf kon maken met een paar ritstasjes. Dus bladerde ik door "Mijn tas", en koos voor de Rosalie.
Ik vroeg naar de stijl van het geboortekaartje om toch een beetje een idee te hebben bij de stofkeuze. Romantisch, zo kon het best omschreven worden.
En zo kwam ik bij Bobby bij een prachtige vogeltjesstof aan. Gecombineerd met een mooi, fris, eenvoudig geel en blauw katoentje.
Ik ging aan de slag, en het Rosalieke zat prettig snel in elkaar.

Het blauw van de stof, het geel van de rits en de handvatten, het kon niet mooier bij elkaar passen ... 

De binnenkant in de gele versie van het blauwe katoentje ... 

De zijkant ook met vogeltjes.

Ik ben er zelf een beetje verliefd op ... 

Binnenkort gaan we naar hun try-out kijken, en nemen we het mee. 

Al zou ik het graag houden...

Petit Pan voor Sander

Het is hier stil geweest, nogal lang zelfs.
We zaten in Italië, en genoten van de rust, de zon, de kindjes, de vrienden, en prachtige stadjes.
En toen kwamen we thuis, en gingen de kindjes op speelplein en naar Eurodisney. Dus kon ik onze gang schilderen. En toen dat klaar was, werd het hoog tijd om nog eens wat te naaien. Want ik had een hele lijst. Verjaardagscadeautjes, geboortecadeautjes, nieuw-schooljaar-cadeautjes ...
Het één en ander ligt al eventjes klaar, maar wordt pas binnen een uurtje afgegeven, dus kon ik het nog niet eerder bloggen. Nu dus wel.

In Italië kregen we een fijn berichtje. Sander was geboren. Beetje vroeger dan gepland, maar het was een stevig kereltje, hij deed het optimaal. Ik wist al lang dat ik hem een vlinderdeken zou maken, maar wou het kaartje afwachten om de stof te kiezen.
Dit kaartje zette me aan tot het kopen van ...

... mijn eerste Petit Pan-stofje. 

Zo fris en vrolijk ...
En het vogeltje zag ik in een ander stofje, van Lillestof ( heerlijke tricots! ) .
Omdat Sander een speciaalplekje in ons hart heeft, wilde ik wel een nieuwe uitdaging aangaan. In de laatste Ottobre vond ik het patroon voor een speelpakje. En aangezien ik net KamSnaps had besteld, had ik geen reden om het niet te doen ...

Het speelpakje was een extraatje bovenop het vlinderdeken, dat ik al twee keer cadeau gaf aan kersverse boelekes.

Frisse kleuren voor de zomer, lekker warm voor in de herfst en winter!

Vlinderdekentje voor Sybe

Omdat dit dekentje zo in de smaak viel van de kersverse mama, maakte ik er nog eentje voor een nog verser boeleke. Het ligt hier al een tijd te wachten, maar de mama en papa lezen hier mee, dus kon ik het nog niet laten zien.
Sybe is het broertje van Ayco, en heeft al heel snel een plekje in ons hart veroverd.
Het mag dan echt beginnen zomeren, een kleintje kan altijd wel een dekentje gebruiken.

Ik maakte dit uiteraard weer volgens het patroontje uit SvDhZ, maar deze keer maakte ik de kleinere versie.

Ook maakte ik een pittenkussentje met zijn naam op ( in het lettertype van zijn kaartje ) 

En ik kon het niet laten om voor de grote zus ook eentje te maken.

Vandaag zagen we ook heel eventjes snel mama en papa van kleine Juliette, die wat te vroeg geboren werd. Zij kan een warm hartje zeker gebruiken ...

( de folie zat er al rond toen ik me bedacht dat ik nog geen foto had )
En ook haar broertje* Oscar kreeg er een.

Ik heb de laatste tijd mijn blinde steek goed kunnen oefenen ;-) .  En heb de mama gevraagd om bij een volgend boeleke een korte naam te kiezen ...

Een warm hart

voor pasgeboren boelekes ...
Warmtehartjes, om pijnlijke krampjes te verzachten, of koude maxi-cosi's op te warmen, en gewoon om gezellig dichtbij te hebben ...
Met hun naam erop in het lettertype van het geboortekaartje.

Mijn meisjes willen er nu natuurlijk ook ééntje ...

Vlinderdekentje voor Sam

Lieke haar meter kreeg een kindje. Heerlijk. Het was allemaal heel spannend, want ze moest heel snel stoppen met werken, omdat het boeleke anders misschien veel te vroeg geboren zou worden.
En uiteindelijk heeft de dokter de bevalling nog in gang moeten zetten, een dag na de uitgerekende datum ...
Dinsdag was het dan wachten op het verlossende SMS'je ...
Om 12.09 werd Sam geboren, een stevig jongetje. Er ging een golf van blijdschap en warmte door me heen...
Het cadeautje lag hier al eventjes te wachten. Wat het zou worden, wist ik al snel. Want wat maak je voor het kindje van een mama die gerekend kan worden tot de grootste koukleumen van het land? Een lekker warm dekentje. Dus toen ik dit boek doorbladerde, wist ik direct dat ik een vlinderdekentje zou maken.
Ik kocht  hier in de stoffenverkoop zachtlila fleece. En toen begon de speurtocht naar een mooi katoentje. Op het net, in de winkels ... iets dat kon voor een jongen en een meisje ... niet gemakkelijk. In een winkel had ik eerst een fijn stofje gekocht met gekleurde vierkantjes, in pastelkleuren. Niet mis, maar hoe meer ik ernaar keek, hoe rozer de roze vierkantjes werden. Alle andere kleuren leken te verdwijnen. Alleen de  roze bleef ik zien. Dat stofje legde ik dan maar aan de kant, en ging verder zoeken op het net. Tot ik dit zag.

Mooi, heel mooi, fijn, niet te jongens, niet te meisjes. Niet te fel , niet te klassiek.  Perfect.
Het deken maken op zich was niet moeilijk. Al verving ik de klittenband ( die volgens deze dame toch veel lawaai maakte voor kleine ukjes ) door twee mooie, grote knopen en litsjes die ik tussen de binnen- en buitenstof vastzette.

Ik maakte voor de zekerheid de grote versie, en die is echt wel groot. De voetenzak kan in het begin dubbelgeplooid worden. 

Maar als ik zo naar buiten kijk, vrees ik dat het dekentje nog lang nodig zal zijn ... 

En daarna netjes opgeplooid in de kast ... 

Welkom, kleine , lieve Sam!