Minimutsje

Baby Anna werd geboren, enkele weken terug.
Ik haalde mijn haakspullen terug boven, en zette me aan een innieminnie mutsje en poncho'tje. Warmrood en frisgroen.
Omdat ik zelf geen baby's in huis heb, paste ik de spulletjes op de Babybornpoppen van de meisjes.

Het mutsje is een beetje te groot voor de pop, maar gisteren gaf ik het presentje aan kleine Anna, en het mutsje past bijna perfect ...
Welkom op de wereld, kleine Anna!

Vlinderdekentje voor Sam

Lieke haar meter kreeg een kindje. Heerlijk. Het was allemaal heel spannend, want ze moest heel snel stoppen met werken, omdat het boeleke anders misschien veel te vroeg geboren zou worden.
En uiteindelijk heeft de dokter de bevalling nog in gang moeten zetten, een dag na de uitgerekende datum ...
Dinsdag was het dan wachten op het verlossende SMS'je ...
Om 12.09 werd Sam geboren, een stevig jongetje. Er ging een golf van blijdschap en warmte door me heen...
Het cadeautje lag hier al eventjes te wachten. Wat het zou worden, wist ik al snel. Want wat maak je voor het kindje van een mama die gerekend kan worden tot de grootste koukleumen van het land? Een lekker warm dekentje. Dus toen ik dit boek doorbladerde, wist ik direct dat ik een vlinderdekentje zou maken.
Ik kocht  hier in de stoffenverkoop zachtlila fleece. En toen begon de speurtocht naar een mooi katoentje. Op het net, in de winkels ... iets dat kon voor een jongen en een meisje ... niet gemakkelijk. In een winkel had ik eerst een fijn stofje gekocht met gekleurde vierkantjes, in pastelkleuren. Niet mis, maar hoe meer ik ernaar keek, hoe rozer de roze vierkantjes werden. Alle andere kleuren leken te verdwijnen. Alleen de  roze bleef ik zien. Dat stofje legde ik dan maar aan de kant, en ging verder zoeken op het net. Tot ik dit zag.

Mooi, heel mooi, fijn, niet te jongens, niet te meisjes. Niet te fel , niet te klassiek.  Perfect.
Het deken maken op zich was niet moeilijk. Al verving ik de klittenband ( die volgens deze dame toch veel lawaai maakte voor kleine ukjes ) door twee mooie, grote knopen en litsjes die ik tussen de binnen- en buitenstof vastzette.

Ik maakte voor de zekerheid de grote versie, en die is echt wel groot. De voetenzak kan in het begin dubbelgeplooid worden. 

Maar als ik zo naar buiten kijk, vrees ik dat het dekentje nog lang nodig zal zijn ... 

En daarna netjes opgeplooid in de kast ... 

Welkom, kleine , lieve Sam! 

Wie heeft er op mijn kop gepoept ?!?

Een geweldig leuk boek, waar elke kleuter plezier aan beleeft ...
Ook echt de humor van ons kleineke hier ... Vandaar ...
Wie zit er verstopt?
( De muts bestaat uit twee delen : het bovenste, naar aloud patroontje, en daaraan een boord )

Inderdaad, de plezantste thuis ...

Maar is die muts niet veeeeeeel te groot?
Jawel, maar ze is voor onze papi. Hij kreeg vorig jaar een muts, voor als hij de kou trotseert samen met Spikkel, de hond. Maar hij is ze kwijt. Heeft ze in het wasmachien gestoken, en daarna niet meer gevonden. Vreemd, zeer vreemd. Maar bijna pakjesfeest. Dus .... haken maar!

Zullen we deze dan maar zelf eerst even wassen?

Een emo-dekentje.

Als er iets is wat ik niet kan, dan is het wel weggooien. Dus de dagen dat ik een opruimwoede voel opkomen, laat ik dat geschieden, en rij dan zo snel mogelijk naar de kringloopwinkel, om daar dingen in te leveren ( en soms met andere dingen terug te komen, maar dat geheel terzijde ). Als dat dan eens gebeurt, ben ik ontzettend trots op mezelf en blij. Uiteraard.

Zo had ik flanellen pyjama's . Versleten tot op de draad, niet meer fris te krijgen, eigenlijk een beetje te veel gewassen. Maar weggooien, neen, dat kan niet. Want ze hebben alledrie een emotionele waarde. Tja, ik ben nu eenmaal een emokip ... 

Ze liggen al een jaar of twee in de stofjeskast, te wachten op een nieuw leven. En veel plaats in te nemen. En zo'n halfjaar geleden wist ik het . Ik zou er een dekentje van maken. Lekker zacht, lekker warm, en lekker emotioneel ... 

Vorige maand zette ik me eraan op een avondje hier . Allemaal stofjes van 10x10 cm. Meer dan twee uur was ik aan het knippen... 

 Ik wist dat ik nog "teddystof" in mijn eigenste stoffenspektakel had liggen. Ooit gekregen van iemand, denk ik. En naar de Veritas voor een paar meter paspel ...
Vorige woensdag begon ik te stikken, en gisterenavond werkte ik het af. Alle naden komen netjes overeen ( wat ik zelf wel mooi gedaan vind ) , en ik lette erop dat er geen twee ijsbeertjes naast elkaar kwamen.

En het resultaat ziet er heerlijk warm en gezellig uit!
Vanavond haak ik verder aan een sjaal en muts voor Ginneke. En niet onder een gewoon fleeceke van Ikea, maar wel onder heel veel herinneringen ...

Toch nog mutsen ...

En plots was er de vrieskou. En hadden de dametjes toch koude oortjes. En speelden we de mooie winterpet van Ginneke kwijt ( domdomdom! ). En was het totaal geen zicht, de mutsen die we toch nog hadden. Helemaal foute combinatie met hun jas ...
En had mama weer enkele dringende projectjes : mutsen haken! Vorig jaar haakte ik er ook al, maar ik deed ze naar de kringloopwinkel, omdat ze ook niet bij hun nieuwe jassen pasten. En ge kunt nu eenmaal niet alles bijhouden. Zeggen ze.
Dus ... voor Lieke een donkerpaarse. Ik haakte er flappen aan, om haar oortjes te warmen. En een gele bloem, want in haar paarse jas zitten gele spikkels.
Toen die af was, wou Ginneke er uiteraard ook één. Op zoek naar juiste wol ... gevonden ! Ik haakte grijze en lichtroze wol samen, wat een mooi effect geeft. Bij de eerste pasbeurt vroeg ze poeslief " oh mama, wil je el ook een bloem opzetten? Of nee, een haltje!". Kunt ge zoiets weigeren? Ikke alleszins niet ...
Haar muts is meer een helmachtige. Met er bovenop, in plaats van een pompon, drie hartjes. Dolgelukkig is ze ermee. " Alle kindjes vinden mijn muts niet mooi, mama. Niet mooi, maal supelmooi!"
Voilà, iedereen tevreden...

Vijfde keer, goeie keer ...

Of was het de zesde ...
Een tijdje geleden ging ik naar een haakavondje bij een collega. Supergezellig! Een andere collega had daar een prachtige col aan. Heerlijk dikke wol, en lekker zacht. Omdat ik veel fiets, wilde ik er ook zo één hebben. Dus hop, naar de Veritas om wol.
En daar ging ik. Die collega had me gezegd ( of dat had ik verstaan, zo bleek achteraf ) dat ze de draad dubbel nam en met een pen 15 haakte. Dus dacht ik, enkele wol en pen10. Ik haakte stokjes, maar was niet echt tevreden met het resultaat. Dus probeerde ik de volgende rij eens dubbele stokjes, en dat gaf een "opener" resultaat. Alles afgetrokken en opnieuw begonnen, pen 10 en dubbele stokjes. Weer niet wat ik wilde. Opnieuw. Volgende poging vond ik te vast, en ik bleef uittrekken en opnieuw beginnen. En schafte me een pen 15 aan.
Uiteindelijk was ik tevreden. Ik denk dat ik vijf keer een hele bol ( en 't was een dikke ) ophaakte, en terug aftrok ... En eigenlijk duurde het amper een dik uur om de col klaar te hebben.
Hij is heerlijk zacht en zaaaaaalig warm. Ik heb er al plezier van gehad de laatste dagen ...