Speeldekentje voor Nelle

Een gepast cadeautje maken voor een jonge mama die ook heel graag naait, is niet zo evident. Mijn collegaatje/rechterhandindeklas/vriendin kreeg de naaikriebels een jaar of twee geleden te pakken, en sindsdien is ze een even grote autodidact als ik zelf. Op het net vind je alles ...
Al enkele keren trokken we er samen op uit om stofjes te scoren. Zij de eerste keren heel bescheiden en verantwoord, maar die zelfbehaarsing is ze -denk ik- ondertussen al een beetje verloren.
De laatste keer dat we samen op jacht gingen, wisten we dat ze een meisje verwachtte. Ze kocht wat stofjes die misschien wel voor de doopsuiker konden gebruikt worden. Ik probeerde de stofjes in mijn geheugen op te slaan, om later het juiste stofje te kiezen om haar cadeautje te maken.
Maar dat laatste was niet zo evident. Elk cadeautje dat in mijn hoofd opkwam, stond ook op haar eigen to do-lijstje.
Dus moest ik een speurtocht op het net beginnen. Ik wou graag een cadeautje geven dat niet op enkele weken te klein zou zijn .... iets blijvends ...
Leve pinterest ... ik vond er een leuk idee voor een speeldeken. Eentje om op verplaatsing mee te nemen, en waar je een paar nuttige spullen in kan opbergen. En dat je gemakkelijk mee kan nemen, zonder dat het een halve achterbank in beslag neemt ...
Et voilà ...

Een uurtje heerlijk rondneuzen, voelen, bij elkaar passen, nog andere combinaties uitproberen, .... bij Madeline Stoffenmadam ( net voor de brand die daar plaatsvond ) leverde een mooie, sobere combinatie op. Donker aan de onderkant, die meestal op een vloer zal liggen en dus sneller vuil wordt. En roze aan de speelkant. Tussen de twee lagen voorzag ik nog een laag fleece. Voor de warmte en de zachtheid ... 

Heel de rand is eigenlijk bedoeld om kleine spullen op te bergen; enkele pampertjes, billendoekjes , knuffeltjes en speeltjes.

De binnenkant van de rand is in een okerkleurige stof. Oker komt ook terug in de stipjes op de roze stof. Maar de hele rand in oker vond ik nogal hard .... 

En kijk, zo ligt er een heerlijk klein meisje op te slapen .... 

Het begon met een pin op pinterest, daarna tekende ik zelf het patroon ;-)

De bedoeling was eigenlijk om een rond dekentje te maken, maar ik waste de stof voor (gelukkig!) en één van de stoffen kromp nogal stevig. Dus was een cirkel niet meer mogelijk (of ik moest een heel kleine cirkel maken) - het werd een ovaal ...

En opplooien doe je zo ... 

Klaar!

Vergeten maakseltjes

Bij het ronddwalen in de mapjes met foto's kwam ik nog wat unblogged stuff tegen ... Cadeautjes die niet direct na afwerking geblogd konden worden, en daardoor eventjes vergeten ...
De zus was jarig, en vroeg vuillinnenzakken. Aangezien zij binnenkort een klein ukkiepukkietje krijgt, en dus eventjes in het ziekenhuis zal liggen, vond ik dat ze wel heel mooie zakken mocht krijgen. Soft Cactusjes zijn daar ideaal voor ....

Diezelfde zus krijgt dus binnenkort een ukkiepukkietje. En wij mochten bij haar kerst gaan vieren. Als attentie wou ik een klein knuffeltje meenemen, uiteraard home-made. Ik vond een patroontje van een walvis - superschattig op de bij-het-patroon-horende- foto's - en ging aan de slag. Maar de eerste ( de grootste ) was een beetje mismaakt. Er is was iets met de staart , die stond een beetje raar. Dus maakte ik een tweede, en die zijn staart stond nog raarder. Hierthuis vonden ze het echter twee superschattige exemplaren ( ze hadden de originele foto niet gezien ) , en ze overtuigden me om er toch ééntje cadeau te doen. De tweede werd professioneel aangeslagen door de kleinste in huis. Ze vindt hem oooooooooooooooooooh zoooooooooooooo schattig! 

En dan was er mijn nichtje, die in augustus een bloem van een dochter kreeg. Ik polste even bij haar zus, van welke stijl ze houdt. En welke kleur de kinderkamer ging hebben. Groen als kleur. Beetje retro qua stijl " Kent ge Froy & Dind? Dat vindt ze heel schoon!" Na wat heen-en-weer berichtjes kon ik bij Bobby Sewing een laatste meterke groene froy &Dind bemachtigen ... het perfecte plaatje! Voor een meisje mag een beetje roze , dus  .... 

Ik voel tot hier hoe zacht het is ... 

Ik zette er de naam op, in het lettertype van het geboortekaartje. En het lukte aardig, want de mama had het onmiddellijk opgemerkt. 

En zo ziet het eruit met een (namaak)boeleke in ... 

En dan zijn er nog maakseltjes van Lieke.

Voor kerst maakte ze voor haar mami en haar tanteke een Tilly ...

Ze maakte voor een nichtje ook nog een Juliette, maar die vergat ik te fotograferen ... 

Zo, en nu terug naar kleertjes-maak-tijd .... 

Verjaardagscadeautje voor zus

Zus was vorige week jarig. En morgen vieren we dat. Morgen, omdat ik gisteren jarig was. Dus ... dubbel feest!
Ik vroeg of ze een lijstje had, maar kocht er niets van. Want ik wist al langer wat ik zou maken.
Ze vraagt letterlijk al jarenlang of ik haar een lappendekentje wil maken. Van overschotjes van mijn stofjes. Maar ik begon er nog nooit eerder aan, omdat het zo'n titanenwerk is.
Toen ze afgelopen zomer aankondigde dat ze ging samenwonen, flitste het even door m'n hoofd, dat zo'n dekentje een leuk samenwoon-cadeautje zou zijn. Maar de tijd ontbrak me.
Enkele weken geleden dwong ik mezelf om me er toch aan te zetten. Mijn stoffenkast geraakte niet meer toe, dus die moest eens uitgerommeld worden. Zus wil al lang een lappendekentje, en een collega vroeg overschotjes om haar nieuwjaarsbrieven te maken. Drie vliegen in één klap.
Ik rommelde en sorteerde stofjes op grootte.
Alle stofjes die terug de kast ingingen, werden met een "mal" opgeplooid en gesorteerd ( hele lappen, versneden lappen, fleece, zomer, windter, blink, effen, bedrukt, ... ) - een foto volgt nog!
Ik bezorgde mijn collega enkele kilo's restjes, en streek de lapjes die nog groot genoeg waren, voor het dekentje.
Twee avonden knippen later, had ik dit ... iets meer dan 150 lapjes van 10x15 cm.

Nog een avond later zette ik alle lapjes aan elkaar - geen twee dezelfde lapjes naast elkaar!

En nog een avond ( en een bezoekje aan Kapellen )  later , was het dekentje klaar.

Ik geraak er niet op uitgekeken ... 8 jaar naaien in één dekentje samengevat ...

Elk lapje heeft zijn verhaal. Van elk lapje kan ik nog vertellen wat ik ervan maakte!

Stiekem hoop ik dat ze het niet mooi vindt, dan kan ik het gewoon voor mezelf houden. Maar dat zal niet lukken ...

Sterrendekentjes

Geroutineerde lezers kennen Ayco ondertussen al wel.
Ik heb iets met haar, en ik grijp elke gelegenheid om haar iets cadeau te doen. Dus ook vorig weekend, toen ze haar 7de verjaardag vierde. Niet zomaar een verjaardag, dat lees je hier. De ouders hadden een wens voor Ayco : samen met familie en vrienden haar 7de verjaardag vieren in hun lievelingsvakantieplekje, Villa Rozenrood in De Panne. Zij kregen  hulp van enkele wensfeeën van Make-a-Wish, en vierden afgelopen zaterdag hun droomfeest. Ook wij mochten erbij zijn. Ze vroegen geen cadeautjes, liever een gift voor Make-a-Wish. Maar niets geven, terwijl het eigenlijk een uitgelezen gelegenheid was om nog eens iets voor haar te maken ...
Dus repte ik me donderdag nog naar m'n favoriete stoffenwinkeltje, kocht enkele meters fleece en twee stukjes sterrenstof. De paspel die ik oorspronkelijk ook in m'n hoofd had, liet ik maar achterwege wegens tijdsgebrek en te veel stress - mijn hele klasinboedel moest nog verhuisd worden ... Ik vertelde daar wat ik wilde maken, en Bobby rekende alles netjes uit, stelde mooie kleurcombinaties voor en knipte de lappen op maat . Zo hoefde ik niet na te denken  en moest ik alles alleen maar ineenzetten.
Eén dekentje maakte ik voor Ayco, het andere dekentje heb ik aan Villa Rozenrood gegeven.

Mama en papa kozen de turkooize versie , Villa Rozenrood was heel gelukkig met de rode deken.

Ik maakte dekens van anderhalve meter op één meter, lekker groot.

En ik kreeg het weer lekker warm vanbinnen ...

Vlinderdekentje voor Sybe

Omdat dit dekentje zo in de smaak viel van de kersverse mama, maakte ik er nog eentje voor een nog verser boeleke. Het ligt hier al een tijd te wachten, maar de mama en papa lezen hier mee, dus kon ik het nog niet laten zien.
Sybe is het broertje van Ayco, en heeft al heel snel een plekje in ons hart veroverd.
Het mag dan echt beginnen zomeren, een kleintje kan altijd wel een dekentje gebruiken.

Ik maakte dit uiteraard weer volgens het patroontje uit SvDhZ, maar deze keer maakte ik de kleinere versie.

Ook maakte ik een pittenkussentje met zijn naam op ( in het lettertype van zijn kaartje ) 

En ik kon het niet laten om voor de grote zus ook eentje te maken.

Vandaag zagen we ook heel eventjes snel mama en papa van kleine Juliette, die wat te vroeg geboren werd. Zij kan een warm hartje zeker gebruiken ...

( de folie zat er al rond toen ik me bedacht dat ik nog geen foto had )
En ook haar broertje* Oscar kreeg er een.

Ik heb de laatste tijd mijn blinde steek goed kunnen oefenen ;-) .  En heb de mama gevraagd om bij een volgend boeleke een korte naam te kiezen ...

Vlinderdekentje voor Sam

Lieke haar meter kreeg een kindje. Heerlijk. Het was allemaal heel spannend, want ze moest heel snel stoppen met werken, omdat het boeleke anders misschien veel te vroeg geboren zou worden.
En uiteindelijk heeft de dokter de bevalling nog in gang moeten zetten, een dag na de uitgerekende datum ...
Dinsdag was het dan wachten op het verlossende SMS'je ...
Om 12.09 werd Sam geboren, een stevig jongetje. Er ging een golf van blijdschap en warmte door me heen...
Het cadeautje lag hier al eventjes te wachten. Wat het zou worden, wist ik al snel. Want wat maak je voor het kindje van een mama die gerekend kan worden tot de grootste koukleumen van het land? Een lekker warm dekentje. Dus toen ik dit boek doorbladerde, wist ik direct dat ik een vlinderdekentje zou maken.
Ik kocht  hier in de stoffenverkoop zachtlila fleece. En toen begon de speurtocht naar een mooi katoentje. Op het net, in de winkels ... iets dat kon voor een jongen en een meisje ... niet gemakkelijk. In een winkel had ik eerst een fijn stofje gekocht met gekleurde vierkantjes, in pastelkleuren. Niet mis, maar hoe meer ik ernaar keek, hoe rozer de roze vierkantjes werden. Alle andere kleuren leken te verdwijnen. Alleen de  roze bleef ik zien. Dat stofje legde ik dan maar aan de kant, en ging verder zoeken op het net. Tot ik dit zag.

Mooi, heel mooi, fijn, niet te jongens, niet te meisjes. Niet te fel , niet te klassiek.  Perfect.
Het deken maken op zich was niet moeilijk. Al verving ik de klittenband ( die volgens deze dame toch veel lawaai maakte voor kleine ukjes ) door twee mooie, grote knopen en litsjes die ik tussen de binnen- en buitenstof vastzette.

Ik maakte voor de zekerheid de grote versie, en die is echt wel groot. De voetenzak kan in het begin dubbelgeplooid worden. 

Maar als ik zo naar buiten kijk, vrees ik dat het dekentje nog lang nodig zal zijn ... 

En daarna netjes opgeplooid in de kast ... 

Welkom, kleine , lieve Sam! 

Vaderdag

Overmorgen is het weer vaderdag. En ik probeer elk jaar iets leuks te vinden. Niet voor de liefste papa van mijn kindjes ( ik laat dat graag aan de juffen over ) , wel voor mijn eigenste papa.
Gisteren bij het ontbijt even met de meisjes een mini-brainstorm ; wat kan ik aan papi geven? Het beste idee vond ik wel "haar , dan heeft hij geen kale kop meer". Maar ja , hoe begin je daaraan?
Een paar stormpjes verder kwam één van de meisjes op het idee om een mooi deken te maken. Mijn ouders zijn echte buitenmensen ;  van april tot oktober leven ze buiten. Onder hun overdekt terras, al dan niet bij een  vuurtje. En een deken, dan zou hij het nog lekkerder warmer hebben .
Goed plan, eerst nog alles  gaan zoeken.
In den Boom vond ik fleece en een zachte flanel ( den Boom kent geen seizoenen, gelukkig! ) , daarna naar de Veritas voor 7 meter paspel.
Altijd rechtdoor, en op tijd naar rechts ... dat leek me te doen op korte tijd. Hoewel ik heel goed weet dat rechtdoor stikken niet zo gemakkelijk is als het klinkt!
Uiteindelijk geraakte het deken af, op het eerste zicht heel mooi. Camelkleurige fleece met antracietgrijze flanel ...

... en warmrode paspel 

Maar als je het netjes wil opplooien, zie je al snel dat het geen vierkant meer is ... Maar zoiets zien papa's niet, toch?

Een emo-dekentje.

Als er iets is wat ik niet kan, dan is het wel weggooien. Dus de dagen dat ik een opruimwoede voel opkomen, laat ik dat geschieden, en rij dan zo snel mogelijk naar de kringloopwinkel, om daar dingen in te leveren ( en soms met andere dingen terug te komen, maar dat geheel terzijde ). Als dat dan eens gebeurt, ben ik ontzettend trots op mezelf en blij. Uiteraard.

Zo had ik flanellen pyjama's . Versleten tot op de draad, niet meer fris te krijgen, eigenlijk een beetje te veel gewassen. Maar weggooien, neen, dat kan niet. Want ze hebben alledrie een emotionele waarde. Tja, ik ben nu eenmaal een emokip ... 

Ze liggen al een jaar of twee in de stofjeskast, te wachten op een nieuw leven. En veel plaats in te nemen. En zo'n halfjaar geleden wist ik het . Ik zou er een dekentje van maken. Lekker zacht, lekker warm, en lekker emotioneel ... 

Vorige maand zette ik me eraan op een avondje hier . Allemaal stofjes van 10x10 cm. Meer dan twee uur was ik aan het knippen... 

 Ik wist dat ik nog "teddystof" in mijn eigenste stoffenspektakel had liggen. Ooit gekregen van iemand, denk ik. En naar de Veritas voor een paar meter paspel ...
Vorige woensdag begon ik te stikken, en gisterenavond werkte ik het af. Alle naden komen netjes overeen ( wat ik zelf wel mooi gedaan vind ) , en ik lette erop dat er geen twee ijsbeertjes naast elkaar kwamen.

En het resultaat ziet er heerlijk warm en gezellig uit!
Vanavond haak ik verder aan een sjaal en muts voor Ginneke. En niet onder een gewoon fleeceke van Ikea, maar wel onder heel veel herinneringen ...