Het Grote Feest

De lentefeestkleedjes kregen jullie al te zien, de foto's van het feest nog niet ...
Een 10-tal dagen voor het feest schoot ik plots in een klein stresske. Een honderdtal ideetjes op m'n pinterestbord, maar nog niks concreets .... Dus zette ik me aan het selecteren en uitvoeren van alle plannetjes ...
Omdat Ginneke geen neefjes of nichtjes heeft van dezelfde leeftijd, kozen we ervoor om enkele vriendjes en vriendinnetjes uit te nodigen. Eerst speelden we een "beestig leuk spel" in het Fort , om daarna in de tuin te komen smikkelen en smullen. Tegen dat we in de tuin aankwamen, was de familie ook gearriveerd.
Voor de zekerheid zetten we een tent in de tuin , die uiteraard wat decoratie kon gebruiken. Ginneke had zelf een lichtjesslinger in blauwtinten gekozen, en daarop baseerde ik me om de tent aan te kleden.

De placematjes waren in dezelfde stijl als de uitnodigingen ; verschillende lettertypes en kleurtjes. 

Op de placemat stonden allerlei dingen die haar typeren. 

Ik maakte zelf taartschotels door borden op glazen potjes te kleven, en de borden te spuiten. Op de borden stonden diertjes. 

In de glazen potjes zaten snoepjes.

Van een lief vriendinnetje - dat ook kwam helpen in de keuken - mocht ik twee mooie kaders lenen, die overtrokken zijn met bordfolie. Daarop schreef ik het menu. En ik moet toegeven, ik heb me kostelijk geamuseerd met namen te bedenken voor de verschillende croques die we te eten gaven. Een crockinneke, een crockodil, een crockonijn en een crockameel. 

In mijn voorraad glazen bokaaltjes en flesjes koos ik een allegaartje van kleine flesjes ( oa een kruidenpotje ) , waar ik "streepjes" washitape rondkleefde. Met witte gerbera's erin, één van mijn lievelingsbloemen ...

Iedereen die een uitnodiging kreeg, kreeg ook een huiswerkje ( tja, ik ben een juf in hart en nieren ) : een wens voor Ginneke opschrijven. 

En kijk eens, de wensenpot werd goed gevuld! 

Toen mijn zus enkele maanden geleden trouwde, zette zij op haar avondfeest een snoepwinkeltje op. Ik was daar meteen verliefd op, en belde haar 's anderendaags met de vraag of we de houten kistjes en enkele grote potten mochten lenen. Mami zorgde voor mini-cakejes en ik haalde heerlijke snoepjes die hier normaal niet zomaar in huis komen ( af toch niet in die hoeveelheden ) .

Voor  ze naar huis gingen, mochten de kinderen even in het snoepwinkeltje passeren en een potje vullen. Potjes met, jawel, beestjes op ... in dezelfde kleuren als de taartschotels.

Een kinderfeest is natuurlijk geen feest als er geen lekker dessertje is. Ik bakte een heerlijke brownie ( met dank aan Jeroen Meus, mijn ridder in de keuken ;-) ). Niet al te netjes op een taartschotel leggen, poedersuiker erop, aardbeitjes ertussen en mikadostokjes erin .... heerlijk! 

Ik maakte ook Ginnekes lievelingstaart : ijsgekoelde chocolademoussetaart. Een receptje van Colruyt, dat we konden proeven bij een tante. Ik maakte er wel vele kleine taartjes van, in cakepapiertjes. 

En ik amuseerde me met spekjes en gesmolten chocolade en spikkeltjes ... 

En ja, inderdaad , ik had overdreven met de dessertjes. Echt wel. En als ik eraan denk hoeveel chocolade ik die zaterdag gesmolten en verwerkt heb, word ik gewoon misselijk. 

Maar wat was Ginneke blij met haar feest ... ze had de dag van haar leven! En ik ... ik genoot van de voorbereidingen, van het feest ( dankzij twee lieve vriendinnetjes die de crocjes bakten en nadien het puin in mijn keuken ruimden! ) , van Ginnekes heerlijke, stralende snoetje ... Daar doe ik het voor! 

Het lentefeestkleedje

Hier deed ik het hele verhaal van het testkleedje dat het echte kleedje werd - door tijdsdruk. Op donderdag werden de foto's getrokken, en op zaterdagavond ... kreeg ik weer kriebels. Bang dat het prachtige stofje in de kast zou blijven liggen, zette ik me eraan. En ik maakte het uiteindelijke lentefeestkleedje. Prachtig resultaat ...

Heerlijk stofje om mee te werken .... zalig kleedje om aan te voelen. 

Of het aan het patroontje ligt of aan het figuur van Ginneke, dat laat ik in het midden. Maar achteraan was het kleedje veel te breed. Zeker met het ceintuurtje erin, lubberde het langs alle kanten. Daarom legde ik er twee neepjes in. 

En een blinde rits ... hmm ... nog niet perfect ... blijven oefenen dan maar ...

Het kleedje is helemaal gevoerd. Met een zalig zacht babylakentje. De zoom van de rok gaf ik een siersteekje. 

Ik vond het niet zo evident om een vestje te kiezen dat erbij past ... wit is namelijk geen optie voor mijn kleinste ... Maar na wat surfen op sites van kinderkleding, zag ik dat het groen mooi combineert met zalmroze .

De stof is toch redelijk fragiel, en daarom heeft ze op haar grote dag toch maar het testkleedje aangedaan. Kwestie van dit jurkje toch enkele keren intact aan te kunnen doen ... 

Tussen het testkleedje en dit jurkje werd nog een tweede testkleedje gemaakt. Een bloemenjurkje. Dat komt binnenkort tevoorschijn! 

Lentefeest in een communiekleedje

Ginneke had gisteren haar Lentefeest. Wat keek ze er naar uit, naar haar dag! Ze telde letterlijk de dagen af. Ze genoot al lang op voorhand, en zal nog lang blijven nagenieten denk ik!
Uiteraard maakte ik het kleedje zelf.
Ze wou - tot mijn grote verbazing - een smal kleedje. "Zo smal, mama", zei ze vastberaden, haar handjes langs haar zij glijdend. " En dan één centimetertje breder, mama." Haar handjes over haar dijen, en ter hoogte van haar knietjes inderdaad één centimetertje breder. Oh hemel ....
Ik ging met haar naar mijn favoriete winkel en haalde daar alle mogelijke modelletjes uit het rek. Van smal ( supersmal negeerde ik per ongeluk ) tot heel breed. En er zat een jurkje tussen dat voor haar perfect leek. Ze wou het ineens meenemen en in de kast laten hangen tot haar feest, maar ik vond het te klein. En een maatje groter was er niet. Dus nam ik m'n lintmeter uit m'n handtas, nam alle maten over en krabbelde er nog wat details bij. Het jurkje was  in broderie anglaise gemaakt, en Ginneke was helemaal weg van de stof.
Dus ... start de zoektocht. Niet eenvoudig .... Bobby kon me niet verderhelpen, en online vond ik het ook niet ( in een andere kleur dan wit toch niet , en wit en mijn jongste gaan niet samen ) .
Toevallig kwam ik bij deze madam terecht. Prachtig winkeltje, heerlijke stofjes, echter geen broderie anglaise ...
" Maar ik heb wel twee andere schone stofkes voor communicantjes" , zei ze me. En inderdaad, ze toverde twee rollen tevoorschijn met echte pareltjes. Het ene wit - dus uitgesloten. Het andere mintgroen, met een reliefke. Prachtig, wonderschoon, ideaal. Maar ... de prijs .... slik .... " Tja, wel duur hé" , bevestigde madam. En dat vind ik dan sympathiek seh. Dat een verkoopster gewoon toegeeft dat ze 34 euro ook veel geld  vindt voor een meterke stof. Dus ging ik overstag. Ik liet me verleiden. Ik liet 70 cm afknippen ( zuinig zijn ! ) . En toen kwam m'n gezond verstand terug even naar boven. "Koop ineens een ander stofke om uw patroon - dat ge nog moet tekenen - te testen" , zei dat duveltje in mijn hoofd. Dat duveltje dat de volle stofjeskast thuis compleet negeert. En weer ging ik overstag. Nog 70 cm van een prachtig schoon stofke. Ikke blij als een klein kind naar huis, heel erg mijn best doende de rekening te vergeten.
En dus dacht ik het eens helemaal goed aan te pakken. Een patroontje over te nemen. Niet alleen het bovenstuk uit SVDHZ - dat ik al zo vele keren gebruikte - maar ook het rokdeel ( een A-lijntje ) . En die rok zou ik dus versmallen, met mijn krabbelbriefje van de JBC als leidraad. Dat kan toch niet misgaan!
De details , het gepruts ( tiens, die rok is te smal om aan dat bovenstuk te zetten, en ik nam nochtans dezelfde maten over ) , het passen ( oooh, nee, shitterdeshit, dat kleedje is gewoon veeeeeeeel te smal ) , het lostornen ( zucht en kreun ) , het aanpassen van de rok ( bovenaan een reep van ongeveer 20 cm moeten afknippen om hem breed genoeg te krijgen ; gelukkig had ik een gigantische zoom ingecalculeerd ), het opnieuw ineenzetten ( zweetpollekes van de stress ) en het opnieuw passen - dat verhaal bespaar ik jullie. Gelukkig was het maar het testjurkje.
Het resultaat show ik wel. Graag zelfs. Het jurkje is uiteindelijk heel kort ( maar we zullen het "pittig kort" noemen ) , maar het is zooooo schoon .... Bij de laatste pasbeurt zei Ginneke zelf " Dit is precies een communiekleedje, mama!"
Daarna maakte ik nog een tweede testjurkje , dat komt hier later wel eens tevoorschijn.
En toen was het plots ... anderhalve week voor het feest. Nog geen definitief jurkje, nog geen foto's, 1000 ideetjes in mijn hoofd, maar weinig concreets ... De stress bekroop me .... En ik hakte een grote knoop door. " Komaan, Ginneke, naar het Fort om foto's te trekken. In je testkleedje. En je echte lentefeestkleedje, tja, dat maak ik ... ooit ...." .
Ziehier het resultaat ....

Ik ben er echt fier op .... 

Een fijn, gouden lintje als riempje ...

Blinde rits ... ( daar moet ik echt nog op oefenen ) 

Labeltje ...

Mijn kleineke ... om op te eten is ze ....

Een heerlijk setje, ik kan er naar blijven kijken .... 

En het feest ... dat was perfect voor haar. En dus ook voor mij. Want Ginneke blij, is ikke blij. Zo simpel is het leven soms ... 

Lentefeest in kleur

De stick met foto's van het feest is aangekomen. Bij het bekijken van de foto's bekroop me terug een heel fijn gevoel. Het was echt haar feest.
Al maandenlang zwierf ik rond op Pinterest, en deed heel wat ideetjes op voor de decoratie. We hadden een tent geregeld, zodat het feest niet moest stoppen als het zonnetje verdween. We bliezen ballonnen op ( dat deed Lieke zelf! ) om in de nok te hangen, en lieten heel veel foto's afdrukken om haar levenslijn in beeld te brengen.

We kozen voor felgroen tafelkleed en felgekleurde placematjes om er een vrolijke boel van te maken.

Op de placematjes drukte ik de mijlpalen in Liekes leventje af ( en een zeer alerte feestganger vond een foutje ). Als vaasjes beplakten we kleine flesjes met gekleurde servietten.

Lieke wilde graag pizza's eten op haar feest ( maar geen zelfgemaakte hé mama, zo'n van in de diepvries ) . Het bestek zetten we in beklede blikjes op tafel.

Het fijne aan de pizza's en bestek in blikjes was, dat niemand bestek gebruikte, en de afwas dus heel beperkt bleef!
Op voorhand had iedereen een huiswerkje gekregen ; op een kaartje moest elke feestganger apart een lieve wens voor Lieke schrijven. Wat hebben we 's anderendaags genoten van al die lieve dingen!

De envelopjes had ik zelf getekend, gesneden en geplooid. Elke envelopje bevatte op het einde van de dag een wens, iedereen had zijn huiswerkje gemaakt!
En kijk hoe ze glundert, mijn meisje ...

Lentefeest

Zaterdag was het eindelijk De Grote Dag voor Lieke. Al maanden keek ze ernaar uit. Haar dag. Haar lentefeest. Omdat we in de familie geen nichtjes of neefjes van dezelfde leeftijd hebben, besloten we te feesten met een paar vriendinnetjes. We gingen eerst twee uurtjes klimmen op de klimmuur, om daarna in de tuin te spelen, ravotten en te springen. De familie kwam ook feesten in de tuin, en we aten pizza's en dronken kiddy bull ( de kinderen toch ).
Toen we na het klimmen thuiskwamen,  zag Lieke één van haar cadeaus staan ; een door het-lief-van-tanteke zelfgemaakte klimmuur. Geen tijd dus om haar feestkleedje aan te doen ...
In de loop van de avond heb ik het kleedje dan maar mee buiten gehangen, zodat iedereen het toch gezien had. We hadden gepland om de dag zelf foto's te maken van het jurkje, maar da's er ook niet van gekomen. Vandaag deden we een mini-fotoshoot in de gang, die nog speciaal voor het feest getegeld werd ...

Lieke heeft de stof zelf gekozen, op het net. Ik twijfelde er een beetje aan, wegens wel heel paars. Maar eens ik het in mijn handen had, was ik gerustgesteld. Hier testte ik het model al enkele keren, en om de tekening wat te breken zette ik een blinkende, roze paspel tussen boven- en onderstuk. Ook aan de mouwen zette ik paspel. Een beetje verfijning.
Eén van de dagen hoop ik dat tanteke nog een reeks mooie foto's maakt. En dat ik het chipke van haar fototoestel krijg, waar alle andere foto's opstaan ...

Lentefeest , proefkleedje 2

Dit was het eerste testkleedje. Mooi, maar te breed. En het bovenstuk was oorspronkelijk veel te lang. Allemaal opgelost, en het patroontje aangepast. Smaller en korter bovenstukje en de halslijn een beetje rechter en dieper uitgesneden.
Dus tijd voor de nieuwe versie. In een frisser, zomerser stofje. Want ik vind het andere kleedje wel mooi, maar zo zwier vind ik toch meer bij de zomer passen.
Ik vond nog een lap die ik in Frankrijk kocht. Groot genoeg voor een cirkelrok en een bovenstukje. En haalde de frisgroene paspel boven.

De eerste pasbeurt ( met veel tegenzin van het model ) deed me grijze haren krijgen. Het bovenlijfje was te krap. Ik heb de zijnaden  helemaal losgetornd en iets ruimer gestikt. In totaal niet meer dan een goeie centimeter winst, maar toch genoeg. Gelukkig. Want een kind vinden dat even groot is als Lieke , maar nog smaller, is een onmogelijke opgave.
De tweede pasbeurt maakte me content. Bovenlijfje zit  als gegoten, ( niet lachen, Lieke! ) 

en de rok zwiert heerlijk. De zomer mag komen!

Morgen begin ik aan de finale jurk ... het zelfgekozen stofje verknippen, toch spannend!

Chocolade met bollen

Hier in huis geen communie maar wel Lentefeesten. Lieke heeft in mei haar feest. Het zal een echt kinderfeest worden, met pizza's en vriendinnetjes. En geen tralala.
En omdat Lieke veel liever een jongen zou zijn, en liever jongensspeelgoed krijgt, en liefst van al een broek draagt, had ik me er al mentaal op voorbereid dat dat ook op haar feest het geval zou zijn. Want eerst gaan we klimmen op een klimmuur, en dat doe je uiteraard niet met een elegant kleedje.
Tot ik haar twee weken terug vroeg wat ze wil aandoen op haar lentefeest. " Ah, mama, een mooi, zelfgemaakt kleedje natuurlijk." Gevolgd door enkele seconden stilte van mijn kant. Stilte van "eventjes aangenaam verrast ", en  van contentement. Lieke die een zelfgemaakt kleedje vraagt ...
Dus werd het tijd om te beginnen tekenen, knippen, naaien, proberen. We keken in de communieblaadjes, en ze vroeg een wit kleedje. Tja, er zijn natuurlijk grenzen aan mijn contentement. Na het klimmen gaan we in de tuin ravotten, op de trampoline spelen, glijden, schommelen ... Wit is dus geen optie. En dan vroeg ze of ik eens een wit kleedje wil maken als ze mee naar een begrafenis gaat. Want daar moet ze toch gewoon stilzitten. Dat geheel terzijde.
Over het model had ze al wel nagedacht. Bovenaan smal, en een heel brede rok. Eén die zwiert.
Gewoonlijk vertrek ik van het aloude A-lijnjurkje, maar dat patroon is ondertussen te smal. Ik begon dan maar vanaf nul. Voor het bovenstuk tekende ik een goedpassend T-shirt over, met een klein mouwke eraan. De rok werd een cirkelrok. Helemaal gevoerd. En ineengezet met de Singer van ons bonneke en mijn  nieuwste vriendje. Heerlijk werken, zo'n goei gerief.
Het  ging allemaal vlotjes, maar na de eerste pasbeurt bleek dat er heel wat aangepast moest worden. Bovenlijf te lang, en te breed. Met wat kunst-en vliegwerk kortte ik het in, nu lijkt het alsof er een ceintuurtje in zit, best wel mooi. De cirkelrok bleek veel te breed ( ik gebruikte dit patroon, maar was vergeten dat het rokje toen ook belachelijk veel te breed was ) , dus maakte ik er plooien in. Mooi, maar in het definitieve kleed wil ik liever geen plooien denk ik.

Foute sloefkes, ik weet het.... 

De schaduw op de muur is niet echt zoals fotofreaken het graag hebben, maar ik ben zooooooooooooooooooooo blij met het zonnetje ...

En zwieren maar ...

Het papieren patroon heb ik gisteren al wat aangepast, binnenkort volgt de verfijnde versie!