Sunny Petit Pants

Ergens las ik een oproep om massaal Sunny Pants te gaan maken, om zo de zon terug te roepen. Goed plan, dacht ik zo, al moet ik zeggen dat er geen zon meer geweest is sinds mijn exemplaar af is ...
In juni maakte ik al een maatje 38 ( na mezelf opgemeten te hebben! ) , maar die was veel te breed. Daarna mocht ik bij Bobby een maatje 34 passen, en die spande wat aan de poep. Dus ... maakte ik een maatje 36 zonder naadwaarde bij te tekenen. In een Petit Panneke dat ik ineens kocht na de pasbeurt. Onder invloed van mijn ventje, die het een fris en vrolijk stofje vond.

Ongelijk kon ik hem natuurlijk niet geven!

Ik heb ze al veel aangehad, en vandaag kwam de zon toch een beetje piepen ...

Lieke naait !

Lieke zeurt al maanden en maanden. Mama, wil je me leren naaien?
Maar mama zag dat niet zitten. De weinige uurtjes die ik achter het naaimachine kan doorbrengen, wil ik in mijn eigen wereldje, in alle rust, kunnen genieten van het voelen van de stof, van het maken van iets moois. Ik stond echt niet te springen om al m'n geduld ( dat na een schooldag meestal op is, nog voor er hierthuis zelfs maar aan het huiswerk begonnen is ) bijeen te rapen en haar de eerste stapjes in de naaiwereld te laten zetten. Schandalig, ik weet het, maar soms is me-time nu eenmaal belangrijk ...
Tot ik op een dag ontdekte dat Bazar Frida al cursus geeft aan kinderen vanaf het derde leerjaar. Volgens mij de enige in onze omstreken die er met zo'n jongskes aan begint.
Ik schreef Lieke in , samen met twee vriendinnetjes.
Ik zette ze vanmorgen af, en ze lieten horen dat ze een broek wilden maken. Een poefbroek, zoals Lieke het noemt. Heel ambitieus vond ik dat, op dag 1 - minuut 1 - al beginnen aan een broek. Maar het was niet mijn geduld dat op de proef gesteld zou worden, en mevrouw Frida leek het helemaal te zien zitten.
Deze namiddag ging ik ze halen, en - ongelooflijk maar waar - de drie dametjes hadden een broek klaar. Met zakken! Niet te geloven vond ik dat. Ik moet geblonken hebben als de Poolster toen ik Liekes broek zag...
Ze had  een supermooi stofje gekozen, dus haar eerste projectje was echt een schot in de roos.

Fier als een gietertje ...

 Met zakken en al ... 

Geen rits, maar boordstof in de taille , ook aan de enkels 

Mevrouw Frida zei dat het heel de dag bezorgdheid was geweest ... zou de broek wel genoeg poefen? En jawel hoor ... 

Jaja , ze is er content mee. ***Blinkblink! ***

Mijn lichaam klopt niet ...

Lang, heel lang geleden, voor het blogtijdperk, maakte ik wat kleding voor mezelf ( vooral dan bij gebrek aan kinders ) . Maar zelden zat het comfortabel. Tot ik met tricot jurken begon te maken. Dat liep beter.
Nu zag ik her en der Sunny Pants verschijnen, uit La Maison Victor. Ergens las ik dat ze supersnel klaar was, en heerlijk om dragen.
En aangezien de kleerkasten van de dochters uitpuilen, ging ik de uitdaging nog eens aan.
Ik kocht bij Bobby wat Soft Cactusstof en zette me tijdens ons naaiclubje aan het tekenen . Na eerst mezelf opgemeten te hebben.
De broek leek me nogal breed, toen ik het patroon op papier had overgenomen. Maar ach, het moest zeker geen skinny thing zijn, dus ik knipte de stof. En begon de broek ineen te zetten. Ze leek eerder op een tentzeil dan op een broek, maar ik bleef geloven in de tailleband met elastiek, die alles in de plooi zou laten vallen. Net niet genoeg tijd om ze helemaal af te werken die avond, dus de volgende ochtend de laatste hand eraan gelegd , de tailleband met elastiek.
Passen ... oeioeioei ... veeeeeeeeeeeel te breed. Daarom een paar centimeters naast de kruisnaad gestikt , maar nog steeds niet oké. Papatje bekeek de broek en vertelde me waar ze overal te breed was : opzij én achteraan. Als hij dat zo kan zeggen, moet het serieus zijn ...
Dus besloot ik maar om de tailleband eraf te halen.
En zo bleef ze liggen.
Tot daarstraks. Ik knipte meerdere centimeters van de bovenkant van de broek ( ik vond ze ook te hoog ) , prutste en stak speldjes, en zette de tailleband er terug aan. Nog vreselijk breed achteraan, maar nu deed de elastiek wel zijn werk.
Lieke hield me de hele tijd in de gaten , en zei: "Ze is aan uw poep vanachter nog te breed. Ge hebt precies keilange billen. " Plastischer kunnen we het niet zeggen ... Mijn lijf klopt niet ...
Al bij al valt het nog mee. Ik vind het stofje te mooi om de broek weg te doen, dus ze zal gedragen worden. Op vakantie, 's avonds, zodat de muggen niet kunnen dineren op mijn benen.
Of in de tuin, als er hopelijk niemand op het onverwachts langskomt.
Of nu, terwijl ik als gek toetsen verbeter, quoteer, op rapportjes zet en in leerlingvolgsysteem ingeef. En eventjes een blogberichtje schrijf ter ontspanning ...

Onderaan zette ik smockelastiek. Prulwerkje, maar leuk effect. 

De zakken vind ik heel geslaagd. Door het aanpassen knipte ik een deel ervan weg, maar ze blijven lekker ruim .

Volgende week weer naaiclubje. Ik speel op veilig, en maak een tas voor Liekes juf. En daarna probeer ik misschien nog iets voor mezelf. 

Misschien... 

Ginneke met Jacob en Charlie in sprookjesland

Op het einde van de zomervakantie zette ik me nog eens achter mijn naaimachine en gebruikte twee van m'n favoriete patronen : Charlie en Jacob.  Ik gebruikte ze al enkele keren. Niet te ingewikkeld en een mooi resultaat.
De Jacob tekende ik gaf wat smallere pijpen, en friste het groen op met rode stiksels en een rode paspel aan de zakjes.

Ginneke houdt wel van fopperijtjes, dus de nep-gulp vond ze geweldig.
Voor Charlie had ik bij Bobby Sewing de Lillestof met sprookjesfiguren gekocht.

Ginneke was er helemaal weg van. Ik combineerde met stevige rode tricot aan de buitenkant en frisgroene , iets dunnere tricot, aan de binnenkant.

Als je daar een enthousiast kindje in verstopt, krijg je dit ...

En om op te warmen, verkoopt ze wat show ...

( Als er iemand is die me kan vertellen hoe ik ervoor kan zorgen dat m'n foto's groter worden als je erop klikt ... graag wat uitleg! Ik werk mat Flickr )

Ik wil dat ook!

Dat zei Ginneke, toen ze Liekes t-shirt met het bamitje zag.  "Zo met zo'n sthijkdingetje!" ( ze kan de r nog niet zeggen ). Joepie, reden om achter de naaimachine te kruipen ...
Ik maakte haar ook een Jacobbroek, een blauwe.

Deze keer geen paspeltje, maar wel een leuk lintje als afwerking van de zak. Kaboutertjes die komen piepen.

Ze koos zelf op het net haar "opsthijkdingetje", en kijk hoe content ze ermee is ...

Toch Jacob ...

De Jacobbroek, ze was veel te groot .... of Lieke te smal ...
Omdat ik ze zelf zo mooi vond, en een beetje bang ben dat ze binnen een jaar of 2 ( dan zou ze passen )  compleet démodé zou zijn, besloot ik ze toch aan te passen. Ik trok er een rekker door , door de gehele tailleband. En ik knipte er ettelijke centimeters af.
Ze is nog breed, maar het kan ....

Ze zakt niet af tijdens het springen...

Toen ik de stof  ( Koekepeertje ) ging afhalen bij Dolliedot , kocht ik gelijk een mooie applicatie om op een wit t-shirtje te zetten. Een bambi. Schattig, toch?

En nu wacht Lieke op kwikkelkwakkel weer, want dan mag ze haar nieuwe outfit voor echt aandoen!

Jacob, maar niet de ware ...

Zoals ik eerder al schreef, was ik hier verliefd op.
Ik bestelde de gabardine bij Koekepeertje, maar Lieke koos de net-iets-minder-knallende versie. De stof bleek nogal stug, maar wel heel gemakkelijk te verwerken.
Ik plakte de patroonbladen, knipte, tekende over, ...
Ik ging nog speciaal, op een snikhete woensdag, op zoek naar groene paspel om het geheel af te maken....
En diezelfde avond knipte ik verder ( na een gok naar de maat ) , en begon eraan.
En ik was tevreden, het ging me goed af. De paspel is niet overal perfect, maar toch zeer geslaagd. Fierheid, toch wel.
Daarstraks stikte ik de tailleband, en de laatste zijnaad.
En dan ... passen voor de lengte.
En dan .... zucht, kreun, 't is niet waar ... veel te breed, maar echt veel te veel te breed. Ze wordt binnenkort 7 , ze weegt geen 18 kilo, ze past nog in sommige maatjes110 ... En toch gokte ik op 128, want ik had haar omtrek gemeten en gedeeld door 4 en op het patroon van de pijp gelegd, en dat leek redelijk oké.  Ik zou de broek eventueel wel inkorten en de elastiek aanspannen. Maar met de knopenelastiek op zijn strafste, stond de broek vooraan nog te gapen.
Dedju, dedju, dedju ...
Geen foto met het kind erin ...
Wel van de paspelkes.

Netjes, niewaar?

Met valse gulp

En nepekes vanachter, net echt ...

Vind het zooooo jammer, dat ik straks toch nog ga proberen om er een elastiek in te steken, in heel de tailleband dan... 

Een broek en een zak ...

Ergens in februari vond ik dat de zomer mocht gaan komen. Of toch zeker de lente. En dus haalde ik het patroontje van de Japanse broeken nog eens boven. Eén van mijn lievelingspatronen. Eenvoudig, mooi en snel klaar. Wat willen we nog meer? Een bloemenstofje misschien, van bij Julija's?

foute crocs, inderdaad ...

Ook de achterkant is mooi ; past mooi aan het poepeke!

Lieke heeft sinds kort ook skates, en zeult die overal mee naartoe. Naar school voor de week op wieltjes, naar mami en papi, weer naar school, ... In een stevige plastieken tas. Die al snel niet stevig genoeg bleek. Dju toch, nu moet mama wel een mooie, stevige, grote tas maken ...
En waarom zouden we niet eens een nieuwe uitdaging aangaan, als we de zoveelste tas maken?
Met behulp van deze handleiding maakte ik er een diepe rits in ( en goed kijkend naar deze foto ).

Een gigantisch grote tas, met binnenin zakjes voor de bescherming en propere sokken!

( moet ik nog zeggen dat ze er blij mee was? )

( bij deze heb ik ook een reden om naar Ikea te gaan ; de bloemenstof is nu zo goed als uitgeput hier! )

Hoe zot kunt ge zijn ...

Gisteren nog eens Zot gaan doen ... Voor mij was het eventjes geleden. En hoewel ik hier nog meerdere dingen op mijn dringend-to-do-lijstje heb staan, was ik weer bezig voor het goede doel ... de school deze keer. Binnenkort schoolfeest, en de allerkleinsten van onze school gaan de French Concon doen. Maar dan moeten ze natuurlijk zo'n witte poefbroekjes hebben. En natuurlijk heeft niemand er zo 8 ( gelukkig maar 8, en geen 28 ... ) van in zijn kast liggen. En natuurlijk kan ik dan niet weigeren als ze me vragen om mee te helpen. En natuurlijk denk ik dan na het tweede broekje " waar ben ik nu weer aan begonnen ... "
Maar ik had hulp ingeschakeld ; ik tekende het patroon op karton, de juf van de kleinsten knipte de stof, ik stikte de broeken ineen. Met een afschuwelijke afwerking ; niks zigzaggen, niks netjes en nauwkeurig. Uiteindelijk staan die kindertjes een drietal minuutjes op het podium, en worden die broekjes amper enkele seconden getoond.
Ik heb er geen foto van, want een mede-zotteke woont naast mijn collega. En die collega gaat de zoomkes locken en de fronskes smocken. Waarvoor dank. En de laatste in het rijtje, ook een juf van de allerkleinsten, gaat de rekkers in de broekskes steken. Als dat geen samenwerking is ...
En volgende keer bedank ik als ze me nog eens zoiets vragen. Tenzij ik een doos pralines krijg. ( en anders waarschijnlijk ook niet ... het is zo fijn je medemens te helpen, ook al is het met een kiekejobke ... )

Kerstkleertjes en een sneeuwvrouwtje

Heel lang geleden maakte ik het kerstkleedje voor Lieke ( ergens in november denk ik ) , en knipte ik de kerstbroek voor Ginneke ( nog maar eens een Japanse broek ) . Ik gebruikte een gordijn van de kringloopwinkel, en een felroze voering. Het biaislint onderaan de broek van Ginneke maakte ik zelf ( met enig gefoeter weliswaar ), om de broek een beetje op te fleuren. De grote vraag was wel welk t-shirt en welke kousenbroek daarbij passen ... Tot ik in een leuk winkeltje hier in het dorp de perfecte t-shirtjes vond. Alles werd netjes bewaard tot het familiekerstfeest .... en , tot groot contentement van mezelf, werden de kerstkleertjes door de voltallige familie goedgekeurd .... Lieke mopperde zelfs niet dat zij een jurk aanmoest, terwijl haar zus een broek aanmocht. Daar zal de kleur wel voor iets tussenzitten!

En de foto is getrokken ... jawel ... in één van de nieuwe kamers boven. Ondertussen zijn ze geschilderd en ligt de vloer. Verwarming en plintjes zijn er nog niet, maar dat houdt de meisjes niet tegen om er te gaan spelen in hun eigen persoonlijk paradijsje!
Ondertussen heb ik weer een tussendoortje gehaakt, in de vorm van een sneeuwman. De meisjes liggen wat later in hun bed, dus is het 's avonds niet de moeite om mijn stikmachien open te zetten. Haken kan gelukkig wel gezellig in de zetel.

Zijn hoedje viel wat groot uit ( een toer teveel gemeerderd ) , dus rijgde ik er een stukje wol door, om het wat aan te trekken. Strikje erin, en hup, we hebben een sneeuwvrouwtje. Haar neus is ook heel lang, en redelijk niet-oranje, maar laat ons dat creativiteit noemen ...
Gisteren via het heerlijke net nog haakboekjes besteld, om knuffels te haken; kan niet wachten tot ze in de brievenbus vallen!

Nog Japanse broeken ...

De testmodellen werden goedgekeurd zowel door maakster als draagsters ... Dus konden er nog volgen. De stofjes lagen al lang te roepen dat ze uit de donkere kast wilden, dus begonnen we eraan. Het ineenzetten van zo'n broek is op een klein uurtje gebeurd ; het meeste werk is uiteindelijk de afwerking van de eventuele zakjes.
Bij Lieke zette ik er gewoon twee vanachter op de poep, bij Ginneke wilde ik eens iets anders. Daarom maakte ik van de twee achterzakjes één zakje met een klepje , dat ik op het voorbeen stikt. Aardbeienknoopje erop, en hupsakee, klaar! 

Let vooral op Ginneke haar olanje schoenen ... ze is er zooooooooooo blij mee!

Recyclage ten top

Voormiddag :
"Oei, Ginneke, die broek is echt te kort!"
Namiddag :
"Mama, ik wil een short!"
"Die heb jij niet ... "

 

Nu dus wel ... en fier dat ze is!
Wat je allemaal kan doen met een schaar, bias-lint en een schoon knoppeke ...

Japanse broekjes - en elfjes

Door het volgen van haar blog kreeg ik de Japanse microbe al snel te pakken. Steeds schreef ze hoe gemakkelijk de patroontjes waren, hoe snel alles in elkaar zat ... En dat is mijn ding : gemakkelijk, snel en toch schoon ... Vooral op deze broek was ik op slag verliefd. Na een hele tijd kon ik het niet meer houden, en ging ik naar Julija's om een Japans boekje. Daar was het niet binnen, maar het lag aan de douane te wachten om ons landje in te mogen ... en enkele dagen later zat het in mijn brievenbus.
Mijn eerste Japans stukje zou dé broek worden. In stof van Julija's. Maar omdat ik de maten niet goed kende, maakte ik de broek eerst in een teststofke ... gelukkig maar!

Ik knipte de patroondelen, maar ze leken me veel te groot. De eerste broek zou ik voor Lieke maken ( strategisch gedacht : als ze dan te klein is, kan Ginneke ze aan). Dus legde ik op de patroondelen een mooi passende broek van Lieke, en nam de broek enkele ( jawel, meerdere ) centimeters in. En wat bleek, toen ik ze paste? Net een centimeterke te smal. Maar wel te lang. Ginneke haar poep paste er net in, dus heb ik maar een stuk van de pijpen geknipt, en ze voor Ginneke afgewerkt.
Ik beloofde Lieke dat ik er voor haar ook één zou maken ( ach ja, ze is op een goed uur af , waarom zou ik het niet doen? ). Dus 's anderendaags de tweede editie. Toen die ineen stond, trokken de pijpen echter helemaal scheef ... niet te geloven. Ik vrees dat ik de recht-van-draad te veel aan m'n laars gelapt heb ... de stof lag al heel lang in de kast, ik had ze al gebruikt voor voerigen van zakjes, dus er waren serieuze happen uit. En ze was verkreukt toen ik ze verwerkte ... Al die nonchalance is stevig afgestraft moet ik zeggen ... Ik had de moed niet om ze uiteen te tornen en te zien of ik ze kon redden, dus maakte ik er een shortje van ( weggooien kon ik ook niet, ik vond de vlindertjes op de achterzakken zooooooo ontzettend geslaagd ... )
Uiteindelijk hebben ze vandaag ieder hun exemplaar mogen passen - en showen. Ik ben er in elk geval tevreden mee!

De zoom onderaan de broek van Ginneke heb ik netjes afgewerkt met biaislint. Flink van mezelf ... Op hun achterzakjes stikte ik bloemekes en vlindertjes, kleine details die het geheel toch opfrissen ...
En de pijpen die ik er bij Lieke afknipte, recycleerde ik tot handtasje. Met als draagriem hetzelfde biaislint als de zoom van Ginneke ... Netjes toch?

Volgende vrijdag hebben de meisjes "elfenontbijt" op school. De juffen vragen om de kinderen verkleed als elfje naar school te brengen, maar geen zotte kosten te doen ... Dus doet deze mama kosten in de kringloopwinkel.
Ik kocht er een flanelleke waar ik een leuke slabber van kan maken, roze gordijnstof waar ik direct een mooie winterjas in zag, en volgend allegaartje, waar ik elfjes uit tevoorschijn ga toveren ...
Het wordt een roos en een blauw exemplaar, en die witte dingen zijn babykussensloopjes met "kant". Voor de vleugeltjes. Want vlak voor mijne neus pikte er iemand twee grote ( lees : gigantische ) stukken ideale voile weg ... Vloek-vloek-vloek - die lag op mij te wachten!

Ginneke showt!

De vorige appeltjes-foto was Ginneke wat plattekes, maar dat maakte ze gisteren helemaal goed tijdens haar appel-showke. Zelfs haar kaakjes zijn assorti ...

Fier als een gieter(tje) !

Doe maar een beetje zottekes!

Helemaal hare papa !

ZE heeft succes gehad met haar appeltenueke bij de juf ! ( en ze heeft het T-shirtje heel proper gehouden! )

Appeltjes

Zweten, zwoegen, nadenken, proberen, losmaken, opnieuw proberen, opnieuw losmaken, ...
Niet gemakkelijk, een broek met echte zakken! Het was een jaar of 5 geleden dat ik dat nog gedaan had.
Zelf vind ik ze best geslaagd, om op te eten zelfs, de appeltjesbroek van Ginneke.

Mijn klein modelletje is niet in superform, ze heeft heel de dag op de zetel gelegen. Maar na een lekker badje met snottebellenbadschuim ( tip voor jonge moeders : badschuim van Zwitsal met eucalyptus in. Laat alle snottebellen goed loskomen ; vandaar onze naam : snottebellenbadschuim ) wilde ze de broek wel aan. Overdag mag ze eigenlijk niet meer met haar tutje rondlopen, maar als ze wat ziekskes is ( 2 keer op een nacht overgeven vindt mama ziek genoeg ) , mag er altijd ietske meer. En er hangt een assorti rood tuttedoekje aan, dus het kan nog net ...

Haar achterkant laten zien is in eerste instantie wat teveel gevraagd, maar na wat gesupporter van papa, wil ze zich toch omdraaien. Zo kan ze daarna op de foto het groene dingetje ook zien...

Persoonlijk vind ik mijn kleineke er wel stoer uitzien zo ...