Recept 17

Op maandag heeft Lieke altijd lees-huiswerk. In een groot boek met stijve kaft. Een boek dat eruitziet alsof het al 20 jaar meegaat ...

In september had ik het gekaft met een fijn bloemetjespapier, maar dat sneuvelde vorige week.
De naaikriebels hadden me weer goed te pakken toen, en dus haalde ik dit boek boven en bestudeerde recept 17. Ik had eens ergens gelezen dat het niet lukt voor een boek met harde kaft, maar dat lapte ik aan m'n laars. Omdat het boek zo afgeleefd is, kan ik de buitenkaften helemaal openplooien, tot ze tegen elkaar komen ( " goede kanten op elkaar", weet je wel  ).
Op maandag had ik geen tijd om het kaft te naaien, dus kleefde ik er een post-itje op : " Juf, ik voorzie dit boek zo snel mogelijk van een nieuw kaftje".
Deadline : vandaag, nieuwe maandag, nieuwe leestaak ...

Alsof er in de klas nog iemand zou kunnen zijn met hetzelfde kaft, flockte ik haar naam erop. Niet de allereerste keer dat ik dat doe, flocken, maar wel de eerste keer dat ik me aan "schrijfletters" waag ...

Oefening baart kunst, zullen we maar denken, maar één ding is belangrijker : ik heb de flock-drempel overwonnen! Wordt zeker vervolgd!

't Is weer voorbij ...

Het zit er weeral op, het weekje vakantie. Het begon hier nogal traag, en moeizaam. De microben van de laatste weken waren nog niet helemaal weg, ik voelde me niet 100%, en had ook helemaal geen plannen gemaakt voor deze vakantie.
Maar we hebben ons geamuseerd. We brachten heel wat tijd door in de keuken ...
Zelf vetbollen maken ; Lieke had dat op Ketnet gezien, en kon helemaal vertellen hoe het moest. We maakten één klein foutje ; we bebruikten de goedkoopste boter van de Colruyt, en die stijfde niet genoeg op. Vettig boeltje als resultaat, maar de vogeltjes konden het wel smaken ...

We maakten samen een plattekaastaart met speculaas, een receptje in het "bladje van den Aldi". De meisjes vonden ze niet echt lekker, maar het bezoek wel. En ikke ook...

We maakten choco, naar een geheim familiereceptje. Ik heb dat al vier keer geprobeerd, en twee keer lukte het, twee keer kabbelde hij ( en dus niet eetbaar ). Nu, de vijfde keer, is het gelukt.Joepie! Normaal gebruik ik pure chocolade, maar dat vindt Lieke niet zo lekker. Dus probeerde ik het eens met bruine chocolade, en ze vindt hem heerlijk!

En we maakten ook nog een dessertje. Lange vingers overgoten met pudding, en een laagje chocolade erover. Dat laatste ziet er niet zo appetijtelijk uit, maar smaakt wel heerlijk! 

Ik zette een zakje ineen, dat al maanden geknipt lag ( patroontje van haar )

Ik begon aan de speurtocht naar het ideale Lentefeestkleedje voor Lieke

En maakte kussenhoezen voor Ayco's nieuwe kamertje.

Verder maakte ik een cadeautje dat ik nog moet afgeven, en ik maakte een herinneringendoos voor Baby Bas . Die gaf ik samen met een naamstempel en een potje choco af op de babyborrel vanmiddag, maar vergat foto's te trekken. 

't Is weer voorbij, 't is morgen weer werken ...

Laptop/schriftenhoes

Op school zeul ik van hier naar daar met een groot schrift. Daarin noteer ik alles. Gegevens over de kinderen, to-do-lijstjes, notities van overleggen die ik moet omtoveren tot  verslagen, .... Een dik schrift, vol belangrijke dingen. Ik beschouw het dan ook als mijn persoonlijke externe schijf. Als ik het ooit kwijtspeel, ben ik verloren.
Er zitten ook allerlei losse bladen tussen. En plots had ik de behoefte om er een hoes voor te maken. Want stel je voor dat ik dat schrift ooit eens laat vallen ... alle papieren eruit ... wat een gepuzzel zou dat worden ...
Ik dook in de stofjeskast, en zocht fleurige, zomerse stofjes ( ben die kou al zooooo beu ! ).

Ik had deze handleiding al lang geleden afgeprint, onder het mom van "dit komt ooit van pas". Afgelopen weekend was dus "ooit".

Omdat balpennen noodzakelijk zijn om af en toe iets te noteren, zette ik er een extra stuk op, en dat kostte meer tijd dan heel de hoes ineenzetten. Maar het was de moeite waard!

Tegenwoordig kom ik dus met stijl op de vergadering, overleg of klassenraad...

Vrolijk 2013 !

Aftellen

Wij tellen hier echt af naar 1 januari. Kerstmis wordt gezellig gevierd met lekker eten en gezelschap van mijn familie, maar pakjes blijven hier onder de kerstboom liggen tot Het Grote Pakjesfeest, op 1 januari. Jarenlange traditie. En om de spanning er wat in te houden ( alsof dat er anders niet is in deze periode van het jaar ) , maakte ik een aftelkalender. Bruine craft-papierzakjes ( leve den AVA ) en een oud kerstboek van Zonneland ( leve de kringloopwinkel ) dat helemaal verknipt en versneden wordt, schaar, lijm, en voor het gemak een snijmachien. Een avondje heerlijk prutsen ...

Op elk zakje een sfeervolle tekening, en in elk zakje komt een kaartje. Met een fijne bezigheid. Een uitstapje, of iets gewoons dat er in de drukte van het schooljaar niet dikwijls van komt. Plasticine bijvoorbeeld, of playmais, of samen met de playmobil ...
Alle zakjes aan een lint en dan aan de deur.

En als we van 14 bij 1 zijn geraakt, kunnen we opnieuw beginnen. Van 1 naar 6. En dan terug naar school. Maar daar denken we  nog niet aan. Nog lang niet.
Eerst nog even doorbijten, de laatste dagen school.
En dan genieten.
En feesten.
En uitrusten.

Tussen de plooikes door.

Dertien jaar geleden kochten papa en ik een piepklein huisje. Lekker klein, niet te veel poetswerk. Ideaal om te starten. Een paar jaar later deden we grootse verbouwingen; we verdubbelden de benedenverdieping, en ook op het eerste verdiep kwam er een ruime kamer bij. En al die tijd droomden we ervan om het huis van de buurman ( hetzelfde huisje als dat van ons, maar in spiegelbeeld ) ooit bij te kopen. 

Toen die grootse verbouwingen wat verteerd waren, begon ik stiekem te dromen van een nieuwe keuken. Groter, dat kon niet. Maar wel ruimer, met meer berging. En lichter. 

En toen stierf onze buurman. Zijn kinderen waren blij dat wij kandidaat-kopers waren, en het werd allemaal geregeld. De plannen voor een nieuwe keuken staken we dan maar in de diepvries, want we hadden onze spaarcenten nodig voor onze andere verbouwingsplannen ( die redelijk groots waren ). 

Maar ik was die keuken zo beu, dat ik me er vorige zomer ( 2011 ) aanzette. Opfrissen, meer niet. 

We gingen van dit 

naar dit 

Het enige wat ik nog niet kon opfrissen, was één muur, omdat de bestaande radiator vervangen moest worden door een ander model.  Die muur bleef in het vuile geel, en er stond tijdelijk een open rek met allerlei spullen, en de verzorgingstafel. Zo'n rommel , dat ik er zelfs geen foto van heb.

Afgelopen zomer schilderde ik ook die laatste muur , en we zetten er nieuwe, strakke kastjes. En na 13 jaar een vaatwasser ( een vriend noemde dat ketterij ... ). 

De doorgang naar de berging bleef heel lang een gat in de muur, maar enkele weken geleden werd er werk gemaakt van een deur. Die ik afgelopen weekend schilderde. De omkadering alleszins, want de deur zelf moet platliggen om te schilderen, dus dat doen we pas als het terug wat warmer wordt. 

Het gat naar de berging, rechts naast de twee deuren , en een stukje van het rommelschap.

Een deur, jawel ... en kastjes ... 

Donderdag reed ik naar Ikea voor de schappen boven de kasten ...

Dju, de plintjes onder de kasten nog vergeten te plaatsen ...

En na 13 jaar werd ook het ballonnetje vervangen door dingen die de naam "verlichting" waard zijn. Twee boven het nieuwe werkblad, twee boven de eettafel.

Hier nog voordat de deur erin stond en de schapjes hun plekje kregen.

En op die schapjes ... plaats voor leuke hebbedingen ...

Mijn beste maatje in de keuken ... 

Heerlijk vleugje retro ... 

De schoolkoekendozen

En een klein probeerseltje ; een pompoenpit schiet en groeit gelijk zot in potgrond waar eerst een orchidee in stond! 

Het enige wat nog niet naar m'n goesting is, is de vloer. Maar ooit, als deze verbouwingen helemaal vergeten zijn, zal ik toch een helemaal nieuwe keuken krijgen. Vloer incluis.  Als ik tegen dan niet in een ouderlingentehuis zit ... 

Herinneringsdoosjes

21 herinneringsdoosjes ...

De eerste 14 maakte ik samen met lieve vriendinnen. 

In stilte, verbonden door onze sterretjes...

Omgeven door een zachte warmte ...

De laatste 7 maakte ik alleen ...
Denkend aan mijn meisje...
warmte in mijn hart ...

"moge tijd en genegenheid
je dierbaarste herinneringen
verzachten 
tot een glimlach in je hart"

http://www.ikleefverder.be

Smarties alom

Onze vakantie in Frankrijk zit er al eventjes op, maar we genieten nog volop na.
We waren samen met vrienden, die ook twee kindertjes hebben. F werd vorige week 5 , en dat gaan we komende donderdag vieren. Dus .... cadeautjes-time!
Op vakantie kocht ik een tafelkleed van toile-cirée, ineens twee meter lang, met de bedoeling om het thuis ook op de tuintafel te kunnen gebruiken. Het kleine broertje van de vrienden vond het tafelkleed ( met 1000-en smarties op ) geweldig, en elke keer als hij kwam buurten bij ons, of voordat hij terug naar zijn eigen terrein ging, deed hij een gulzig monstertje na. Heerlijk om te zien. Het idee begon toen al te borrelen, om er een cadeautje mee te maken. Ik ging op zoek naar nog een half meterke, maar vond niks meer.  Het idee bleef echter spelen in mijn hoofd ( en kreeg meer en meer vorm ) , en kijk .... ik had geluk ... de madam had scheef geknipt, en het paste thuis net niet.
Dus ... knippen maar!
Voor jarige F een zakje, gevoerd met aardbeitjesstof ( lust ze graag! ).

En voor broertje ( die krijgt ook graag cadeautjes natuurlijk ) een grote slabber , met achteraan kersenstof ( het minst meisjesachtige stofje in mijn collectie ...

En nu heb ik nog zo'n anderhalve meter over ... 

Snel-klaar-projectjes

Gisteren liet ik m'n soldekes van Ikea zien ... Welnu, dit is wat ik ermee deed. 

Ik geef het toe, het is niet zo stijlvol als deze en deze, maar wel reeds goedgekeurd door de jongste dochter ...

En omdat ik dan toch bezig was met snel-klaar- projectjes, of misschien beter gezegd " wegwerken van spullen die in de weg liggen" of " jobkes die al een hele tijd op het lijstje staan" , prutste ik gisteren maar ineens verder.
In de kringloopwinkel kocht ik onlangs een overtrek voor een babydonsdekentje, gisteren verknipte ik het en maakte er zakken van om de donsdekens in te stoppen ( joepie, eindelijk kunnen ze even de kast in ).

En van het laatste stukje maakte ik een zakje voor de wasknijpers. Nieuwe exemplaren,  die de meisjes niet mogen aanslaan als ze een kamp maken ...

Nu ben ik toe aan weer eens wat "echt werk".
Hier was ik verliefd op. En nu mag het heel mooi weer zijn, het kan hier snel verkeren, en frisser worden, zodat broeken geen overbodige luxe zijn. Dus zet ik me vanavond aan een Jacob. Felgeel. Als de zon dan binnenkort weer duikelt, heb ik tenminste een dochter met een zonnige broek...

Een fietstasje

Lieke wil echt al jarenlang fietstassen. Maar ze kreeg er nog geen, omdat haar fiets daar te klein voor is. Bij haar volgende exemplaar zouden we er ineens bijkopen. 

Tot afgelopen donderdag. 

Begin mei werd de jaarlijkse fietsdag aangekondigd. De kleinsten ( 1ste en 2de laarjaar ) zouden 20km gaan fietsen. Wauw, dacht ik toen, dat wordt een leuke dag! 

En begin vorige week kwam de brief met details. Frank en Sabine  hadden mooi, warm weer voorspeld, dus werd er gevraagd genoeg drinken en zonnecrème mee te geven. En een snelbinder werd benoemd als " handig om het rugzakje vast te maken op de bagagedrager". Ik las de brief en legde hem opzij. Tot donderdag, mijn vrije dag. Ik wilde alles klaarmaken voor haar fietstocht, en kreeg het plots benauwd. Een rugzakje met een snelbinder achter op de fiets ... zo'n kleine fiets ... Ik zag er al allerlei ongelukken mee gebeuren ... 

En wat doet deze mama dan? Holderdebolder een fietstas(je) maken ... 

Ik zocht allerlei spullen bij elkaar ...

( zoals de oranje linten van de grabbelpasjes, die konden dienen om de tas aan de bagagedrager te bevestigen, en de andere uiteinden als slot van het zakje ; en houten stokjes, in dit geval uit de verbouwingsafvalbak gevist, om het zakje te verstevigen, zodat het niet tussen de spaken kan geraken)

.... begon te rekenen en te tekenen ...

... en produceerde dit ... ( een donkere foto, want het was al echt donker tegen dat het klaar was ). Het ziet er wat scheef uit, maar ik had geen zin / tijd meer om het helemaal op te strijken. Na een dagje fietsen had het netjes de vorm van de inhoud aangenomen! 

Er kon net genoeg in : 2 drinkbussen, een brooddoos, 2 koekendoosjes en een mini busje zonnecrème. Zelfs een dun vestje kon er nog bij!

De voorkant : de clips gebruikte ik dus van de linten van de grabbelpasjes ( nu weet ik waar ik de volgende keer in de kringloopwinkel naar ga uitkijken ... linten met clips aan! )

En de achterkant : de andere uiteinden van de linten, om aan de bagagedrager te hangen , en het stuk lint dat overbleef gebruikte ik om er een handvatje aan te maken, dat ik vastzette onder een stuk dwarslint. Stevig gerief! 

Lieke was ontzettend blij met haar fietstasje. Ze wil het altijd aan haar fiets laten hangen. En haar kennende, zal ze wel altijd een goede reden vinden om het mee te nemen!

Een goedgevukde omslag

kreeg ik vandaag vauit Nederland! Ik deed in december mee met de advents-give-away van Handige An, en won toen een verrassingspakketje. Door allerlei omstandigheden liet het pakketje wat op zich wachten, maar dat vind ik helemaal niet erg. De verrassing was des te groter toen de omslag vandaag toekwam! Vol leuke spulletjes.

En dit is mijn favorietje ...

Een kraaltje!

En nu ... tijd voor actie, ik heb een heel ambitieus projectje dat vanavond klaar moet zijn ...

Een Feestweekendje!

We hebben heel wat afgefeest hier! Donderdag een verjaardagsfeestje van een nichtje, ze was heel blij met haar tas.
Vrijdag rustig thuis, althans overdag. Want zaterdag trouwde een vriendin, achttien jaar na " de eerste kus" ... Ik bood mijn hulp aan bij het aankleden van de tafels, en zij ging graag in op dat aanbod. Dus vrijdagavond trok ik samen met haar naar het zaaltje, en we dekten de tafels. Een licht tafelkleed, met daarop frisgekleurde lopers. De tafels stonden in U-vorm, en daarom vond ik het een goed idee om de lopers niet recht, maar diagonaal te leggen. Alles was op voorhand goed overdacht. Dat diagonale zou het "refter-effect" verbreken. En jawel, dat deed het zeker. Maar wat een prutswerk ... Letterlijk op mijn knieën ben ik gegaan, om alles netjes afgemeten te krijgen.
Ze vroegen geld voor de trouw, want uiteraard hebben ze hun hele inboedeltje al. En toen ik vrijdag naar de zaal reed, bedacht ik me dat ik nog geen cadeautje had.  Mijn brein begon te draaien en te ratelen... Ik had in de laatste Flow wel een leuk ideetje gezien ; een boekje in een luciferdoosje. Toen de vriendin even niet keek, moffelde ik snel twee servietjes weg in mijn handtas, en 's avonds knutselde ik dit nog snel in elkaar ...

De geschreven kaartjes hebben dezelfde achterkant als de buitenkant van het doosje.
Zaterdag stonden we goed op tijd op, en maakte ik de dametjes des huizes klaar. Hun jurkjes hangen al een tijdje in de kast te wachten, en ik zocht in hun bestaande kleerkast een passend vestje. Ook ging ik heel gericht op zoek naar de juiste accessoires. Een goede inoefening voor het Lentefeest van Lieke binnen een klein jaar...
We waren heel op tijd bij het gemeentehuis, waar de fotograaf van dienst ( zijnde mijn eigenste zus ) ook al stond te wachten. En ja, dat was een beetje berekend. Dan kon zij mooie foto's maken van mijn meisjes in hun schitterende jurkjes ( manman, wat ben ik er fier op ) . 
Die foto's heb ik nog niet toegekregen, maar ik kan al wel een klein voorproefje geven ( let niet op de kreuken van de jurkjes , voor het feest waren ze uiteraard netjes opgestreken! )

Het was een geweldig feest. De bruid straalde in een prachtig paars kleed ( Ginneke vond haar bijna zo mooi als Sneeuwwitje in haar trouwjurk ) , de bruidegom zag er ontzettend knap uit in zijn nette pak, hun zoontjes blonken ook in hun mooie outfit. 

We babbelden, lachten, leerden nieuwe mensen kennen, de kindjes speelden buiten en staken een heuse  show in elkaar , we aten lekker en vooral .... we genoten ten volle van deze prachtige dag.  

Nog een omkeerbare tas...

Deze keer voor een jarig nichtje. Ze vroeg eigenlijk een DVD of CD van Jabaloe , maar die waren niet voorradig. Dus werd het een bon.
In een schone zak welteverstaan. Een omkeerbare.

Kijk maar.

Ik vind het een geweldig modelletje; mooi, praktisch formaat, gemakkelijk ineen te zetten en snel klaar. Zo hebben we ze graag!
Deze week kreeg ik van enkele collegaatjes een bedankje hiervoor.

Mooi toch?
De danseresjes schitterden in hun broekjes. Echt vertederend!

En tot slot ...
Ik ging vanmiddag uiterst dringend op zoek naar schoenen, voor de trouw van een vriendin, nu zaterdag. Ik passeerde een krantenwinkel, en kocht deze.

Nog nooit eerder gekocht, maar hier en daar lees ik erover op blogs. Ik ben benieuwd ... Morgen met een tasje koffie ... 

Hoe zot kunt ge zijn ...

Gisteren nog eens Zot gaan doen ... Voor mij was het eventjes geleden. En hoewel ik hier nog meerdere dingen op mijn dringend-to-do-lijstje heb staan, was ik weer bezig voor het goede doel ... de school deze keer. Binnenkort schoolfeest, en de allerkleinsten van onze school gaan de French Concon doen. Maar dan moeten ze natuurlijk zo'n witte poefbroekjes hebben. En natuurlijk heeft niemand er zo 8 ( gelukkig maar 8, en geen 28 ... ) van in zijn kast liggen. En natuurlijk kan ik dan niet weigeren als ze me vragen om mee te helpen. En natuurlijk denk ik dan na het tweede broekje " waar ben ik nu weer aan begonnen ... "
Maar ik had hulp ingeschakeld ; ik tekende het patroon op karton, de juf van de kleinsten knipte de stof, ik stikte de broeken ineen. Met een afschuwelijke afwerking ; niks zigzaggen, niks netjes en nauwkeurig. Uiteindelijk staan die kindertjes een drietal minuutjes op het podium, en worden die broekjes amper enkele seconden getoond.
Ik heb er geen foto van, want een mede-zotteke woont naast mijn collega. En die collega gaat de zoomkes locken en de fronskes smocken. Waarvoor dank. En de laatste in het rijtje, ook een juf van de allerkleinsten, gaat de rekkers in de broekskes steken. Als dat geen samenwerking is ...
En volgende keer bedank ik als ze me nog eens zoiets vragen. Tenzij ik een doos pralines krijg. ( en anders waarschijnlijk ook niet ... het is zo fijn je medemens te helpen, ook al is het met een kiekejobke ... )

Fijn weekend!

Zaterdag, Van Katoen. Enkel knoopjes als buit. Want ...

Zondag, Stoffenspektakel. 

Ik leek (weer) in een rode bui ....