Van babycadeautjes en zomerkleren ...

Net geen jaar is het geleden dat ik mijn laatste berichtje postte ... Ondertussen weinig genaaid, veel te weinig. Bitter weinig... Maar ja, het is nu zo. Andere dingen slorpten mijn tijd en energie op. En als er dan eens tijd was om te naaien, was er zeker geen tijd om het te posten.
Maar ik doe een inhaalmanoeuver.
Hier gaan we.
In het voorjaar waagde ik me toch, ondanks het gebrek aan naaitijd, aan een zeker-niet-snel-klaar-project. Een salopetje voor Ginneke. Ze weigert ondertussen broeken of kousenbroeken aan te doen, maar wou zo graag een salopet voor de zomer.

Aangezien Lieke alleen maar skinny broeken wil dragen, en zelfgemaakte kleren maar niks vindt, wordt er zelden voor haar genaaid.  Dus maakte ik nog een jurkje voor Ginneke. Weer zo eentje in een stofje vol verrassingen; ideaal om een saai momentje in de klas op te vullen ;-). Een onderwaterwereldjurkje ... 

Bovenstukje uit SVDHZ , mijn favoriet, nog steeds. En een smal rokje eronder. Want Ginneke houdt tegenwoordig van smalle rokjes. 

De halsuitsnijding is niet diep, daar hou ik wel van.... 

Voor de achterkant ging ik op zoek naar een snel-klaar-oplossing ; geen rits, dat is teveel gedoe. En een beetje bloot mag wel, want Ginneke ziet binnen de kortste keren mooi bruin ... Dat mag gezien worden! 

En toen was het juni, en moest Ginneke een spreekbeurt doen. En ik was zo ontzettend druk bezig met schoolwerk, en had zoveel stress, en werd zo onrustig vanbinnen, dat het hoge tijd was om nog eens achter de naaimachine te kruipen - mijn persoonlijke therapie. We koppelden het nuttige aan het aangename en visten het koalastofje dat al enkele weken in de kast lag te wachten, uit de stapel. Om er een snel t-shirt van te maken. Patroontje uit La Maison Victor ... 

Lieke is jarig in de zomervakantie, en het is traditie dat ze op het einde van het schooljaar (als ik helemaal over mijn toeren draai van de stress) trakteert én de juf een cadeautje geeft .... Dus moest dat ook afgelopen schooljaar zo zijn. Maar ik zette haar mee aan het werk! Ze koos voor haar hippe juf een zwart-wit-stofje om een tas van te maken. We kochten wat extra, zodat we twee exemplaren konden maken : eentje om te geven, eentje om te houden. 

Lieke stikte mee, ik genoot ervan om samen met haar aan de zakken te werken! 

En toen werd het zomer, en genoten we vooral van het buiten-zijn .... er werd niet veel genaaid. Tot eind augustus ; toen moest ik dringend beginnen aan geboortecadeautjes voor die vele boelekes die in de (verre) vriendenkring geboren werden ... Ik maakte pamperzakjes bijna aan de lopende band, in heel verschillende stofjes. 

Voor Babette .... 

Voor Lenn ...

Voor Nyka....

Voor Roos (ik merkte pas toen het af was dat de vogeltjes op hun kopje staan ... )

En deze vakantie zette ik me ook nog eens aan mijn machine. Voor nog meer geboortekleinigheidjes ...

Voor Lenn

en voor Thor ....

Want een zakje waar enkele pampertjes en een klein pakje natte doekjes inpassen, komt altijd van pas! 

Lente voor een zonnetje

Een jaar laat ze het zonnetje al schijnen in onze familie, kleine Sammiepammie. We mochten naar haar eerste verjaardagsfeestje en ik liet me uiteraard verleiden om nog eens iets zelf te maken. Met de geboorte maakte ik deze slaapzak, waar ze vanaf nacht 1 in sliep. Ik had eens op mijn zusje haar Pinterest rondgesnuffeld, en zag er een superschattig salopetje met fijne, kleine bloemetjes op verschijnen. Tingeling, dat ging het worden!
Het werd uiteindelijk een jumpsuitje (achteraf bekeken niet zo praktisch om pampertjes te verversen, maar laat dat nu niet mijn probleem zijn), in een heerlijk stofje van bij Madeline.
La Maison Victor beschreef het als gemakkelijk, dus begon ik eraan zonder overpeinzen. Stap twee stelde me al voor een probleem: een polosluiting. Nog nooit gedaan, maar de stappen stonden goed uitgelegd. De uiteindelijk twee pats overlappen niet perfect, maar dat weet ik nu voor volgende keer. Enkele stappen later ... twee knoopsgaten om het koordje door te halen. In principe omzeil ik elk knoopsgat door kamsnaps te gebruiken, want knoopsgaten zijn mijn Grote Angst. Over het algemeen maak je knoopsgaten in een afgewerkt stuk. En als ze dan mislukken, kan je je pronkstuk weggooien ... Dus zijn kamsnaps de perfecte oplossing. Maar uiteraard kan je knoopsgaten om een koordje door te trekken, niet omzeilen.... En wat bleek? De knoopsgatenfunctie van mijn oude Singer werkt niet meer. Keert niet terug. Dus, prutsen en brollen, maar gelukkig valt het niet op omdat het tunneltje gerimpeld wordt. Oef!

Het werd een prutswerkje, gewoon omdat het allemaal zo klein is. Maar het was leuk te maken, en het resultaat is fris en vrolijk. Alsook het kindje dat erin past ...

De polosluiting , hier wel met kamsnaps ;-)

En met zakjes, schattig toch? 

Kijk, het kleine zonnetje van de familie ... 

Dotje !!!! 

Een wintercandydress voor Lieke

Eindelijk nog eens tijd gehad om te naaien. Ein-de-lijk.
Er lagen verschillende projectjes geknipt klaar, al een tijdje. En deze week maakte ik wat tijd vrij, wat  me-time. Joepie ....
Het eerste projectje was voor Lieke bestemd. Zij is een broekenfan, nog steeds. Gekochte broeken, welteverstaan. Laat daar geen misverstanden over bestaan .... gekochte broeken!
In de zomer maakte ik haar twee candydresses uit La Maison Victor, en die vielen in de smaak. Vooral het laatste, omdat het zo kort was.
Dus haalde ik het patroon terug boven (heerlijk, patroontjes meermaals gebruiken) en verknipte een zalig mooi mintkleurig glitterstofje .... Heel mijn naaikamertje blinkt en schittert nu,  maar dat trekken we ons eventjes niet aan.
Een eenvoudig modelletje, geen tralala...

Ik zette er wel een hoger kraagje op, omdat mijn dametjes een hekel hebben aan sjaals, mutsen en dergelijke winterspullen... 

Wel korte mouwen, want binnen is Lieke dan weer warmbloedig.
Het cobineren met een zwart vestje vond ik eerst (voor de pasbeurt) nogal gewaagd, maar het past perfect bij de nieuwe look van Lieke; de ik-word-een-beetje-groot-look, en dus de ik-wil-geen-kinderachtige-kleren-meer-look. Tja, mama moet ook meegaan met haar tijd, en met de tijd van haar grootwordende kinders.... Combineren met zwart is een goeie truc...
Hoe smal Lieke is, wordt hier weeral duidelijk; maatje 128 is heel ruim voor mijn 10-jarige. Volgend exemplaartje wordt smaller getekend!

Maar het is goedgekeurd, het kleedje. Oef, missie volbracht. Vanavond noemde ze het zelfs haar lievelingskleedje.... blink blink! 

Zomerrust

Soms lijkt het hier of ik geen winterslaap doe, maar een zomerslaap ... Elk jaar in juni denk ik hetzelfde ; deze drukke maand doorkomen, en dan is het vakantie en heb ik zeeën van tijd om te naaien. En elke zomer hetzelfde liedje ; de naaimachines staan zielig te wachten tot ze nog eens mogen werken ...
Ook dit jaar zo. Weinig genaaid in de zomer. Te veel andere , leuke dingen te doen. Op verlof gaan bijvoorbeeld. Van ons eigen tuintje en terras genieten .... Speeltuinen afschuimen ... En lezen, heel veel lezen.
Eind juni, toen het schoolwerk achter de rug was, en ik echt even tot rust moest komen, maakte ik een eerste Candydress uit La Maison Victor.  Klaar op 1-2-3. Of toch bijna.

Helemaal zoals het patroon uitgelegd werd. Netjes volgens het boekje. Met zakjes, een tunnel en een koordje dat uiteraard oorspronkelijk iets netter was. 

De mouwen en halsuitsnijding gaf ik , zoals voorgeschreven, enkel een " verstevigend stiksel". Al weet ik niet goed of een verstevigend stiksel niet meer is dan dit ... 

Lieke vond het jurkje mooi en plezant om te dragen. Omdat het zo snel klaar was, maakte ik er nog eentje, gemakkelijk voor op verlof. De tijd was beperkt , dus liet ik de zakjes weg. 

Maar ik zette er wel een beter afgewerkt mouwtje in. 

En ik werkte de halsuitsnijding af  met een boordje uit dezelfde stof. 

En zo heb ik een modelletje gevonden dat Lieke heel mooi staat, en dat ze ook aanwil. De jacht naar wintertricot is geopend .... 

Sunny Petit Pants

Ergens las ik een oproep om massaal Sunny Pants te gaan maken, om zo de zon terug te roepen. Goed plan, dacht ik zo, al moet ik zeggen dat er geen zon meer geweest is sinds mijn exemplaar af is ...
In juni maakte ik al een maatje 38 ( na mezelf opgemeten te hebben! ) , maar die was veel te breed. Daarna mocht ik bij Bobby een maatje 34 passen, en die spande wat aan de poep. Dus ... maakte ik een maatje 36 zonder naadwaarde bij te tekenen. In een Petit Panneke dat ik ineens kocht na de pasbeurt. Onder invloed van mijn ventje, die het een fris en vrolijk stofje vond.

Ongelijk kon ik hem natuurlijk niet geven!

Ik heb ze al veel aangehad, en vandaag kwam de zon toch een beetje piepen ...

Mijn lichaam klopt niet ...

Lang, heel lang geleden, voor het blogtijdperk, maakte ik wat kleding voor mezelf ( vooral dan bij gebrek aan kinders ) . Maar zelden zat het comfortabel. Tot ik met tricot jurken begon te maken. Dat liep beter.
Nu zag ik her en der Sunny Pants verschijnen, uit La Maison Victor. Ergens las ik dat ze supersnel klaar was, en heerlijk om dragen.
En aangezien de kleerkasten van de dochters uitpuilen, ging ik de uitdaging nog eens aan.
Ik kocht bij Bobby wat Soft Cactusstof en zette me tijdens ons naaiclubje aan het tekenen . Na eerst mezelf opgemeten te hebben.
De broek leek me nogal breed, toen ik het patroon op papier had overgenomen. Maar ach, het moest zeker geen skinny thing zijn, dus ik knipte de stof. En begon de broek ineen te zetten. Ze leek eerder op een tentzeil dan op een broek, maar ik bleef geloven in de tailleband met elastiek, die alles in de plooi zou laten vallen. Net niet genoeg tijd om ze helemaal af te werken die avond, dus de volgende ochtend de laatste hand eraan gelegd , de tailleband met elastiek.
Passen ... oeioeioei ... veeeeeeeeeeeel te breed. Daarom een paar centimeters naast de kruisnaad gestikt , maar nog steeds niet oké. Papatje bekeek de broek en vertelde me waar ze overal te breed was : opzij én achteraan. Als hij dat zo kan zeggen, moet het serieus zijn ...
Dus besloot ik maar om de tailleband eraf te halen.
En zo bleef ze liggen.
Tot daarstraks. Ik knipte meerdere centimeters van de bovenkant van de broek ( ik vond ze ook te hoog ) , prutste en stak speldjes, en zette de tailleband er terug aan. Nog vreselijk breed achteraan, maar nu deed de elastiek wel zijn werk.
Lieke hield me de hele tijd in de gaten , en zei: "Ze is aan uw poep vanachter nog te breed. Ge hebt precies keilange billen. " Plastischer kunnen we het niet zeggen ... Mijn lijf klopt niet ...
Al bij al valt het nog mee. Ik vind het stofje te mooi om de broek weg te doen, dus ze zal gedragen worden. Op vakantie, 's avonds, zodat de muggen niet kunnen dineren op mijn benen.
Of in de tuin, als er hopelijk niemand op het onverwachts langskomt.
Of nu, terwijl ik als gek toetsen verbeter, quoteer, op rapportjes zet en in leerlingvolgsysteem ingeef. En eventjes een blogberichtje schrijf ter ontspanning ...

Onderaan zette ik smockelastiek. Prulwerkje, maar leuk effect. 

De zakken vind ik heel geslaagd. Door het aanpassen knipte ik een deel ervan weg, maar ze blijven lekker ruim .

Volgende week weer naaiclubje. Ik speel op veilig, en maak een tas voor Liekes juf. En daarna probeer ik misschien nog iets voor mezelf. 

Misschien...